Historia e kuqezinjve tanë në këtë fillim të shekullit të ri, qysh nga Zhega e deri te Brigeli.



Kombëtarja, historia e kasetave vazhdon ...

"Aventura" e parë shqiptare e gjermanit Brigel
Axhenda e punës së trajnerit të kombëtares, Hans Peter Brigel, gjatë ditëve të qëndrimit në Shqipëri, ka qenë mjaft e ngjeshur. Të dielën e kaluar, ai u takua dhe zhvilloi një ndeshje testuese me një grup futbollistësh. Ata ia serviri FSHF-ja, si kandidatë të mundshëm për në kombëtare dhe njëkohësisht të aftë për të formuar ekipin e turneut të Peruxhias. Tjetër ishte planifikuar në letër dhe me tjetër realitet u përball gjermani Brigel. Disa ekipe gjetën justifikim dhe nuk i sollën futbollistët e tyre në këtë testim. Edhe pse testi nuk qe i plotë, gjermani, që gjatë gjithë kohës mbante shënime, në fund gjeti rastin të shprehej optimist për aftësitë e disa futbollistëve, por pa përmendur emra.

Të nesërmen, Brigeli u paraqit në FSHF dhe tërë ditën, me një stoicizëm si dëshmi e karakterit të tij gjerman, u gozhdua pranë vidios, duke parë disa ndeshje të kombëtares. Po kështu veproi edhe të martën. E vetmja pauzë e punës së gjermanit ishte vizita e kortezisë që ish-trajneri i kombëtares, Shyqyri Rreli, i bëri Brigelit. Të mërkurën, gjermani udhëtoi drejt Elbasanit për të parë Vllazninë dhe për të plotësuar shënimet e tij me emra kandidatësh. Të enjten vazhdoi ritin e të parit të kasetave, ndërsa një ditë më pas zhvilloi testin e dytë të kontrollit me disa futbollistë, të cilët në "zborin" e parë nuk ishin paraqitur.

Të shtunën paradite organizoi një konferencë për shtyp, ku shpalli të besuarit e tij, kombëtaren A, të trashëguar nga paraardhësi i tij, Dosena, dhe kombëtaren B, që do të marrë pjesë në turneun e Peruxhias. Gjithashtu, shkurt, ai paraqiti edhe filozofinë e punës së tij, duke i konsideruar që të gjithë të përzgjedhurit e tij të barabartë, paçka se njëri ishte në listën A dhe tjetri në B. Sipas gjermanit, vetëm pas turneut italian, ai do të ishte i gatshëm për të profilizuar me saktësi cilindo prej futbollistëve të grumbulluar. Në mesditë, Brigeli udhëtoi drejt Lushnjës për të parë ndeshjen Besa-Tirana dhe pasdite fluturoi nga Rinasi për në Gjermani. Kjo ishte "aventura" e parë shqiptare 9-ditore e trajnerit gjerman të kuqezinjve, Hans Peter Brigel.

Kombëtarja e epokës "Demollari"
Foto Strakosha 23.03.1965
Arian Beqaj 20.08.1975
Rudi Vata 13.02.1970
Altin Lala 18.11.1975
Arian Xhumba 09.07.1968
Geri Çipi 28.02.1976
Ervin Fakaj 15.06.1976
Arian Bellaj 01.02.1971
Altin Haxhi 17.06.1975
Nevil Dede 10.01.1975
Bledar Kola 01.08.1972
Edvin Murati 12.11.1975
Fatmir Vata 19.09.1971
Devi Muka 21.12.1976
Besnik Hasi 29.12.1971
Ervin Skela 17.11.1976
Igli Tare 25.07.1973
Erion Bogdani 14.04.1977
Alban Bushi 20.08.1973
Altin Rraklli 17.07.1970
Indrit Fortuzi 32.11.1977
Vioresin Sinani 04.11.1977
Klodian Duro 21.12.1977

Këta ishin 24 futbollistët e besuar të trajnerit Demollari për ndeshjen e 1 shtatorit 2001, ndaj Finlandës në Tiranë, për eliminatoret e Botërorit 2002. Kjo ishte sprova e tij e parë në krye të kuqezinjve, detyrë të cilën e kishte marrë përsipër në janar të vitit 2001. Trajneri i ri i kombëtares të asaj periudhe, Demollari, e trashëgoi ekipin nga paraardhësi i tij, Zhega, së bashku me kontigjentin e lojtarëve, por edhe me problematikën e mbartur të kuqezinjve. Emrat e rinj të kësaj kombëtareje, edhe pse nuk e vishin për herë të parë fanellën kuqezi, ishin Dede, Sinani dhe Duro, ndërkohë që rikthehet në ekip Rraklli, për t'u larguar pak ditë më pas kapiteni Rudi Vata.

E vërteta është se ai tentoi të ndryshonte diçka, paçka se nuk ia arriti. Demollari, me aftësitë profesionale, me personalitetin e tij, më shumë për shkak edhe të mungesës së përvojës, nuk mundi t'u imponohej dhe t'i nënshtronte "pashallarët" kuqezinj. Epoka "Demollari", që zgjati afro 15 muaj, na la si trashëgimi 8 ndeshje (me bilanc: 1 fitore, 3 barazime dhe 4 humbje, me golaverazh 2-10), ku prej tyre dy nuk harrohen. Ndeshja Angli-Shqipëri, për zgjidhjen e shkëlqyer dhe interpretimin e saj taktik, dhe humbja e turpshme ndaj Andorrës, që i kushtoi Demollarit edhe largimin e tij nga posti i trajnerit të kombëtares.

Kombëtarja e epokës "Dosena"
Foto Strakosha 23.03.1965
Arian Beqaj 20.08.1975
Ilion Lika 17.05.1980
Isli Hidi 16.10.1980
Arian Xhumba 09.07.1968
Ervin Fakaj 15.06.1976
Geri Çipi 28.02.1976
Elvis Cina 14.11.1978
Altin Lala 18.11.1975
Arian Bellaj 01.02.1971
Altin Haxhi 17.06.1975
Albert Duro 16.02.1978
Lulzim Hushi
Edvin Murati 12.11.1975
Besnik Hasi 29.12.1971
Florian Myrtaj 15.09.1976
Klodian Duro 21.12.1977
Devi Muka 21.12.1976
Fatmir Vata 19.09.1971
Igli Tare 25.07.1973
Alban Bushi 20.08.1973
Erion Bogdani 14.04.1977

Vendin e lënë bosh nga Demollari, më korrik 2002, do ta zinte Xhuzepe Dosena. Pas më se 50 vitesh, qysh prej Ballkaniadës së 46-tës, kur kuqezinjtë tanë i drejtonte jugosllavi Broçiç, italiani Dosena do të ishte trajneri i dytë i huaj që do të ulej në krye të stolit shqiptar. Shuma e kontratës së italianit ishte një sakrificë e madhe për financat e FSHF-së dhe e padëgjuar për futbollin shqiptar. Por drejtuesit e saj, të diktuar nga nevoja për të ndryshuar, e morën parasysh riskun. Italiani, edhe pse qysh në fillim na tha se nuk ishte magjistar, shumë ëndrra nisën të lidheshin me të. Ndeshja dhe fitorja ndaj Breshias krijoi iluzione të mëdha. Kampi i të ashtuquajturve kritizerë, që i quajtën të besuarit e Dosenës "Kombëtarja e "xhaketave të kthyera", u mbyt nga zhurma e "të amoruarve" pas italianit elekuent dhe diplomat në të folur, siç janë të gjithë fqinjët tanë përtej detit.

Ndërsa shqiptarët vështirë se mund ta ndryshojnë karakterin e tyre. Ata besojnë dhe nënshtrohen shpejt para të huajve. "Pashallarët" kuqezinj u bënë "qengja" përpara italianit. "Pikniku" dhe "show" i ndeshjes së Kosovës, ku me të drejtë zëvendëspresidenti Nuri tha se në Prishtinë "mungonte vetëm nusja", krijoi përshtypjen se diçka mund të ndryshonte në radhët e kuqezinjve. Por italiani Dosena, shumë shpejt, i përgënjeshtroi fjalët e thëna se do të bënte ndryshime. Ai nuk ishte budalla, llogaritë dinte t'i bënte mirë, cilësi që më pas do ta demonstronte paturpësisht.

Pse duhej të rrezikonte? Njerëzit e Federatës, ata që i rrinin afër, kryesisht sekretari Starova, ia kishin servirur të gatshme kombëtaren. Në këtë mjedis trokiti edhe ndeshja e parë me Zvicrën. Barazimi me transalpinët u vesh me petkun e fitores. Meritat iu atribuan italianit Dosena, paçka se në këtë rezultat pakkush e di se kurora e dafinave më tepër i takon Federatës Shqiptare të Futbollit. "Beteja e Stalingradit" i dha fund epokës "Dosena". Italiani e kuptoi se do ta kishte mjaft të vështirë të vazhdonte dhe se shpejt do të vinte "epoka para gjyqit".

Dhe italiani zgjodhi rrugën e tradhtisë, duke u justifikuar dhe anatemuar shtypin, i cili gjoja nuk i kishte krijuar klimë të përshtatshme për të punuar?! Por Dosena nuk e dinte se do të ishin vetë bashkatdhetarët e tij, të cilët do ta denonconin dhe do t'i çirrnin maskën veprimit të tij mafioz, kur ai nënshkruante një kontratë të dytë me të birin Kadafit të Libisë, pas krahëve të Federatës Shqiptare të Futbollit. Kapitulli i turpshëm disamujor i Dosenës u mbyll në një çast mjaft kritik të kombëtares sonë. Në mes të eliminatoreve të evropianit portugez, stoli ynë kuqezi mbeti pa drejtues... Trashëgimia jonë nga "Jago-Dosena" ishin 6 pikë të fituara në dy ndeshje miqësore, një barazim me Zvicrën dhe një humbje me Rusinë e largët, që në vetvete la shumë mësime. Dosena, gjithashtu, na mësoi edhe parimin e futbollit: "Kur e kemi topin ne, do të sulmojmë, ndërsa kur topin ta ketë kundërshtari, ne do të mbrohemi." (?!) Këtë, ne, shqiptarët, nuk e dinim. Sa injorantë paskishim qenë...

Në tërë këtë shtrirje gati 3-vjeçare, një fakt nuk ka se si të të mos bëjë përshtypje. Atë e gjen tek të gjithë trajnerët e kombëtares sonë, paçka se me nuanca të ndryshme. Ish-trajneri Sulejman Demollari, për shkak se ishte shkëputur prej disa vitesh nga futbolli shqiptar, punën e tij si drejtues i kuqezinjve të kombëtares do ta niste nga studimi i kasatave filmike të ndeshjeve të kombëtares sonë. Në përfundim, Demollari do të zgjidhte të besuarit të tij, me ndonjë ndryshim të vogël. Ish-trajneri Xhuzepe Dosena, duke qenë italian dhe duke mos e njohur futbollin shqiptar, punën e tij në krye të kuqezinjve tanë e nisi nga studimi i kasetave, që i vuri në dispozicion FSHF-ja. Kohë për të parë ndeshje kampionati ai nuk pati.

Kështu, Dosena, pasi i studioi kasetat mirë e mirë, por edhe duke pasur pranë ndihmën e Starovës, përcaktoi të përzgjedhurit e tij për të veshur fanellën kuqezi të kombëtares së Shqipërisë. Ishte thuajse i njëjti ekip i trashëguar nga Demollari. Mjafton të lexoni axhendën e punës së trajnerit të ri të kombëtares sonë, gjermanit Hans Peter Brigel, dhe shpejt do ta kuptoni se edhe ai nuk i ka shpëtuar ritit të kasetave. Natyrisht, ndryshe nga paraardhësi i tij, ai është përpjekur ta prekë me dorën e tij futbollin shqiptar, duke organizuar edhe dy ndeshje testuese. Pas turneut të Peruxhias mund të flitet për të.

Sidoqoftë, le të shpresojmë që të mos themi më:
Kombëtarja, historia e kasetave vazhdon...