Shpend Abazi, kampion evropian në boksin profesionist.

"DUA TË JEM KAMPION BOTE"
Shumë pak i pranishëm në mediat shqiptare, ndërkohë që ka pushtuar gazetat daneze. Është ky Shpend Abazi, boksieri që garon me flamurin danez. Ai ka realizuar premtimet e trajnerit Beny Jorgensen, i cili u kishte premtuar fansave të tij se Shpend Abazi një ditë do të ishte kampion evropian në kategorinë bantam.

Shpend Abazi (24), kampioni aktual në boksin profesionist (kategoria bantam 53kg, në versionet EBU, WBA dhe IBC), ishte larguar nga Tetova në moshën dhjetëvjeçare. Kishte vetëm dymbëdhjetë vjet kur ishte ngjitur në kuadratin e rrethuar me litarë, për të provuar sportin e shkathtësisë bujare, i bindur se një ditë emri i tij do të zinte vend në të gjitha mediat e Danimarkës, ku tani jeton me prindërit e tij. Gjashtë vjet më vonë, ai do të bëhej kampion i Danimarkës në boksin amator (tre herë 97/98 dhe 99) dhe më pas fitues i turneut prestigjioz ndërkombëtar “Kopenhagen Open” (1998). Kishte ëndërruar të bëhej kampion evropian, olimpik dhe botëror në boksin amator, por mungesa e pasaportës daneze i kishte pamundësuar pjesëmarrjen në këto ngjarje të mëdha sportive.

OFERTAT E MENAXHERËVE
Pas suksesit në boksin amator, në adresën e tij kishin filluar të vinin ofertat nga menaxherë të ndryshëm. Me një kërkesë: Shpendi të fillonte garimin si profesionist. Pas dilemave të shumta ai kishte vendosur që së bashku me trajnerin Beny Jorgensen, të provonte edhe si profesionist. Jorgensen atëbotë i kishte paralajmëruar fansat e Shpendit se nuk do të ishte e largët dita kur ai do të “fitonte titullin e kampionit evropian në boksin profesionist”. Paralajmëri i tij ishte plotësuar dy muaj para se mediat shqiptare të informonin për “kampionin e parë shqiptar” në boksin profesionist, Luan Krasniqin (kategoria e rëndë). Më 21 nëntor të 2001 Shpendi ia kishte rrëmbyer titullin rusit Aleksandër Yagobov, në sallën Stadt - Palle në Kopenhagë.

Pas kësaj fitoreje të Shpendit, i cili garon me flamurin e Danimarkës, publiku danez kishte filluar të mburrej me emrin e tij. Fotografia e tij kishte pushtuar gazetat më prestigjioze, ndërkohë që fansat kishin filluar diskutimin për Shpendin, nëpër forume të ndryshme në internet. “Ishte një ndjenjë e papërshkrueshme. Ëndrra ime ishte realizuar”, thotë ai. Menjëherë pas emocioneve të fuqishme të fitores, atë e kishte kapluar një lodhje e tmerrshme, këputëse.

“Më dukej se kisha harxhuar gjithë energjinë dhe kurrë më nuk do ta merrja veten. Kështu ndihem pas çdo ndeshjeje. Jap gjithcfare nga vetja për të shënuar sukses”,- përshkruan këto momente Shpend Abazi. “Një ditë pas fitores më të madhe në jetën time, gjithcfare më ngjante si një ëndërr. Po aq sa danezët ishin gëzuar edhe shqiptarët që jetojnë në Danimarkë. Ata u thoshin danezëve se shqiptarët dijnë t’i pushtojnë ballinat jo vetëm me kronika të zeza”,- thotë Shpend Abazi. Kënaqësia e fitores nuk kishte zgjatur shumë. E prisnin të tjera beteja. Sfiduesit i afroheshin për t’ia “grabitur” kurorën. Shtatë provokuesit nuk ia kishin arritur qëllimit. “Shpend Betoni”, siç e quajnë fansat e tij, nuk ishte thyer nga asnjëri prej tyre, sikurse: Rodolfo Blanco, José Antonio Fuente, Dimitri Kirilov, Nikolai Eremeev, Giovanni Andrade, Athanas Nzau dhe Anthony Martinez.

Shpendi mbron edhe titullin në versionin WBC - Europa, që i ka mundësuar të boksojë edhe për titullin e kampionit botëror. “Dua të bëhem kampion bote. Besoj në fuqinë time, por do të jetë tepër e vështirë”, -thotë Shpend Abazi. Deri tani ka zhvilluar 26 ndeshje në boksin profesionist. Ka pësuar vetëm një humbje nga Athanas Nzau, të cilit “iu hakmorr” para dy muajsh. Pretendimi i ardhshëm i Shpend Abazit është realizimi i duelit me Princ Nasim Hamitin, kampion bote në IBO, (kategoria 57 kilogram), ku fituesit i takojnë rreth 500 mijë dollarë amerikanë.

DISIPLINË DHE STËRVITJE
“Udha deri tek majat e suksesit është tejet e vështirë”,- thotë Shpend Abazi. Gëzimit të fitores i paraprijnë lodhjet e tmerrshme, stërvitje të gjata, sfida të shumta, dilema dhe ankthe, por edhe besimi i patundur në vetvete. “Vetëm ata që i kanë përjetuar gjithë këto mundime mund ta ndiejnë peshën e madhe të fitores”,- thotë Shpendi, për të cilin ky çast “nuk t’i përkujton aspak paratë”. A ka gjë më të këndshme se t’ua sjellësh edhe një fitore atyre që mishërohen me suksesin tënd dhe atë e presin vazhdimisht nga ti? A ka më kënaqësi që pas gjithë reklamave, debateve në televizion, të mos i zhgënjesh ata që të duan? Ja këto gjëra e shtyjnë Shpendin për të dhënë gjithcfare nga vetja, deri grimcat e fundit të fuqisë së tij.

“Disiplinë dhe stërvitje, janë këto dy gjëra që mundësojnë suksesin”,- thotë Shpendi, i cili për çdo mëngjes vrapon nga 12 kilometër. Në mbrëmje, pas një relaksimi, sërish ushtron. Dhe ky rregull vlen për gjashtë ditë të javës. Vetëm një ditë pushim, për të vazhduar pastaj sërish nga e para.

KEQARDHJE PËR FAMILJEN
Ky “luftëtar”, që vazhdimisht përgatitet për betejën e ardhshme, është fëmija më i qetë në familjen e tij, ku ndien çlodhje. “Familja është dicfare e shenjtë. E vetmja gjë që e dua më shumë se boksin. Për të do të flijoja pasionin tim”,- thotë ai. Aty e gjen ngrohtësinë, aty mbushet me shpresë dhe gëzim. Aty ai bisedon për shokët e fëmijërisë, për farefisin dhe për betejat e ardhshme që presin t’i fitojë. Shpend Abazi rrjedh nga një familje e fisme tetovare, nga e cila ka trashëguar zemërgjërësinë dhe dashurinë ndaj njerëzve të tjerë. Është mjaft i qetë për nga natyra dhe nuk len përshtypje se ai është një nga më të fuqishmit në kategorinë ku garon. “Më duhet që të rrah një njeri, por këtë nuk e bëj nga urrejtja. Janë rregullat e lojës që kemi pranuar t’i luajmë”,- thotë Shpendi. Kohën e lirë e kalon me të fejuarën e tij, shqiptare nga Tetova, e cila studion për marketing. Shpendin gjithnjë e shoqëron një keqardhje për familjen e tij. “Nuk është e lehtë për një familje që ka një njeri i cili duhet të boksojë 12 raunde”,- thotë ai.

Një muaj para duelit familja e tij jeton nën ankth. Kushedi sa herë ata mallkojnë këtë sport të rrezikshëm. Dhe janë pikërisht ata që gëzohen më së shumti kur i dashuri i tyre rendit edhe një sukses në karrierën e tij. “Disa ditë para duelit e gjithë familja jeton nën ankth. Më shumë se sa fitorja, atyre u intereson djali i tyre. Ato ditë janë të rënda. Jetoj nën një presion të vazhdueshëm. Gjithcfare duhet t’i nënshtrohet një regjimi të fuqishëm: ushtrimet, ushqimi etj. për cfare duhet të kujdesen të gjithë”,- e përshkruan Shpendi atmosferën në familje. E ëma e tij kurrë nuk ka shkuar të shohë birin e saj tek bokson. Gjatë tërë kohës rri mbyllur në kuzhinë, e shoqëruar gjithmonë nga njëra prej motrave të Shpendit, e cila ia komenton rrjedhën e meçit. “Ajo nuk mund të durojë. Është tepër e ndjeshme”,- thotë Shpendi. Në duele gjithnjë është prezent i ati i tij Xhevahiri, vëllau, njëra nga motrat dhe e fejuara. Kush më shumë se ata e dëshiron triumfin e Shpendit? Vetëm ata që janë bashkëpjesëmarrës me muaj në ankthin para duelit, e dijnë se çdo të thotë fitore.

“Nuk ka gjë më madhështore sesa kur biri yt shënon sukses. Dëshira më e madhe për një prind është kur të tjerët mburren me fëmijën e tij”,-thotë i ati i tij Xhevahir.

ÇASTI MË I VËSHTIRË NË KARRIERË
Një njeri që ka prekur majat e sukseseve, ashtu siç mund të ketë ndier gëzime të papërshkrueshme, ai gjithashtu mund të ketë përjetuar edhe çaste aq të vështira, sa të mallkojë edhe pasionin e tij. Ka mjaftuar vetëm një goditje e fuqishme e Shpendit që t’i humbte vetëdijen boksierit meksikan Erfen Gonzalesit. Derisa mjekët luftonin për ta mbajtur në jetë, Shpendi jetonte nën ankth. Ai mallkonte atë goditje. “E kam mallkuar atë goditje kushedi sa herë. Kam qenë plotësisht i stresuar. Bisedoja me prindërit që të braktisja boksin dhe të gjeja ndonjë rrugëdalje tjetër. Më dhimbsej shumë Gonzalesi. E paramendoja vetveten në gjendjen e tij”,- rikujton ato çaste të hidhura Abazi.

PYETJA QË I PARASHTROHET SHPESH
Shpendit shpesh i parashtrohet pyetja se përse nuk garon me flamurin shqiptar. Pyetje të cilën ai e tejkalon heshturazi. “Kam mundur të garoj edhe me flamurin shqiptar, por interesimi i shqiptarëve është mjaft i vogël, karshi danezëve”,- thotë Shpendi, i cili suksesin “ua dedikon sa shqiptarëve po aq edhe danezëve”. “Danezët më kanë mësuar të boksoj, më përkrahin vazhdimisht, prandaj unë nuk mund të jem mosmirënjohës. Trajnerët më kanë trajtuar sikur fëmijën e tyre, kurse publiku si më të dashurin e tyre”,- thotë ai. Shpend Abazi ka qenë shumë pak i pranishëm edhe në mediat shqiptare. Kjo nuk e pengon fare.

“Kanë çështje më të mëdha se sukseset e mia”,- thotë ai. Si shqiptar ai kudo mbron racën e tij. Ai këtë e bën, siç thotë, për të thyer disa stereotipe. Por këtë e ka hetuar edhe danezi i thjeshtë. “Suksesi im ka ndërruar për të mirë imazhin e shqiptarëve në Danimarkë. Taksistët sapo më shohin thonë se nuk janë gjithë të jashtmit të këqinj. Ata më marrin si shembull”,- thotë Shpendi, të cilin nuk e ka dehur lavdia. Boksi për të është vetëm një sport bujar. Jashtë kuadrateve të mbështjellë me litarë kurrë nuk e ka futur në përdorim grushtin e tij të fuqishëm.

Thotë se kurrë s’do ta godasë imazhin e tij të mirë, për cfare është mjaft i adhuruar nga fansat e tij.