Durrsaku që jeton në Londër bën realitet ëndrrën e tij, duke fituar titullin kundër rusit Zavgorovnik.

Shqipëria është bërë për herë të parë me një kampion Europe në boksin profesionist, falë fitores historike së Kreshnik Qatos. Atij i është dashur të boksojë fuqishëm në 10 raunde, për të mbrojtur titullin kampion në peshën 76 kg, për federatën EBA "European Boxing Association", gjatë një ndeshjeje të zhvilluar në qytetin Yalta në Ukrainë. Kundështari i Qatos, rusi Zavgorovnik, në raundin e 6-të dhe të 7-të e ka shtuar së shumti ashpërsimin e dyluftimit, pas një tërheqjeje të qëllimshme të Qatos, i cili kërkonte t'i ruante energjitë për raundet e fundit.

Goditjet e marra në raundet 7-8-9 dhe 10, me mjeshtëri nga boskieri Qato, që jeton dhe stërviet në Londër, ka bërë që ai të shpallet kampion me 99 pikë kundrejt 96 të marra nga Rusi. Kaq ka mjaftuar për të bërë realitet ëndrrën e boksierit tone, i cili u shapall kampion për EBA dhe, mbi të gjitha, siç e deklaron dhe vetë ai ngritjen e flamurit në këtë aktivitet prestigjioz dhe lartësimin e emrit të Shqipërisë në boksin profesionist.

Cilat ishin emocionet që kishit përpara ndeshjes?
Emocionet ishin shumë të mëdha, si për çdo sportist. Kur lashë aeroportin e Londrës dhe u nisëm për në Ukrainë, unë kisha vetëm një ide në kokë: ngritjen e flamurit shqiptar, pavarësisht se atje isha i vetëm dhe nuk kisha as edhe një shqiptar që të mund të valëviste flamurin shqiptar. Duke pasur parasysh që ishte një ndeshje për titull, plot përgjegjësi, një gjë e tillë m'i shtoi emocionet së tepërmi.

Si u zhvillua ndeshja?
Unë u ndesha me rusin Vladimir Zavgorovnik. Fansat e tij ishin të shumtë dhe si për çdo sportist edhe për të ishin një ndihmë morale për të luftuar. Unë nuk mendova aspak për këtë avantazh të tij. Isha pak i shqetësuar për gjykimin, me thënë të drejtën.

Në ç'nivel ishte përgatitja e tij?
Nuk e imagjinoja që do të ishte aq i fortë. Doja që në pesë raundet e para ta hidhja me nokaut, pasi nuk kishte mënyrë tjetër për të fituar ndeshjen. Kisha mendimin se një gjë e tillë duhej të ndodhte, pasi, me qenë se isha shqiptar, kisha frikë se mos nuk ma jepnin me pikë. Ai ishte për mua njësoj si një thes boksi, dhe vetëm bjer.

Megjithëse hante goditje nga të dy krahët dhe shkonte nga një cep në tjetrin të ringut, unë kam mbetur i befasuar nga rezistenca e tij. Kundërshtari nuk kishte teknikë, por ishte një boksier force.

Ç'ndodhi më pas?
Në raundet e fundit fillova ta godas me të gjithë forcën time, duke shpresuar që do ta hidhja me nokaut. Por një gjë e tillë nuk ndodhi. Ndeshja u fitua nga unë me 99 pikë kundrejt 96 që mori ai.

A mendoje se në raundin e 9-të dhe të 10-të po i vinte fundi rusit dhe ju ishit drejt fitores?
Faktikisht unë ndihesha fitues që në raundin e pare, që e pashë kundërshtarin. Unë e konstatova që ai nuk ishte në nivelin tim. Kjo më bëri disi më kofident në rrugën drejt fitores dhe shpalljes kampion. Në raundin e 9-të dhe të 10-të ndieja diçka, jo që nuk do ta fitoja ndeshjen, por mendoja: po sikur të më bëjë një lëvizje të papritur, dhe aq më shumë që albitrat ishin rusë. Pra, kisha dyshime deri në momentin e fundit.

Si e përjetuat përfundim e raundit të 10-të?
Kam hipur në litar nga gëzimi. E kam ndier veten sikur isha në një planet tjetër.

Si do ta përshkruanit momentin e shumëpritur nga ju të shpalljes Kampion Europe?
Për momentin fitimi i titullit ishte i pabesushëm. Nuk e imagjinoja dot kurrë një titull kaq të madh. Unë tani po e përjetoj një gjë të tillë. Për momentin, isha i bllokuar nga emocionet.

Duket se marrja e parave borxh për të vajtur në këtë ndeshje provoi besimin që kishit në vetvete se do të fitonit, apo jo?
Për mua, mospasja e një sponsorizuesi dhe vajtja atje me para borxh, është qesharake dhe turp kush e dëgjon. Të shkosh në të tila kushte siç vajta unë në një aktivitet prestigjoz, siç është EBA, nuk është aspak dinjitoze për Shqipërinë. Nuk ke ç'i bën. Duhej të bëhej një sakrificë e tillë. Unë ika me para borxh, por tani me statusin e kampionit do të doja të zhvilloja ndeshje të tjera në Shqipëri për boksin profesionist. Kushdo që ka dëshirë të më ndihmojë do t'i jem mirënjohës, pasi shteti shqiptar më ka braktisur dhe nuk më bën asnjëlloj sponsorizimi.

Cili qe reagimi i trajnerëve?
Ishin shumë të gëzuar. Puna dhe mundi i tyre që e kemi përjetuar sëbashku u shpërblye. Nuk më durohej, i thashë të lutem më nxirr nga çanta flamurin shqiptar që e kisha marrë me vete nga Londra. E hodha në krahë dhe fillova të lëviz në ring.Për mua më e rëndësishme se vënia e brezit të fitores për EBA ishte pikërisht ngritja e flamurit. Më pas erdhi një vajzë me një flamur shumë të madh që unë nuk e prisja, u këndua himni kombëtar nën një qetësi absolute që më bëri shumë përshtypje. Do të shtoja se pikërisht ky moment i dëgjimit të himnit më shkaktoi emocionet më të mëdha në jetën time. M'u mbushën sytë me lot.

Tani që jeni kampion i Europës për EBA cili është hapi tjetër që kërkoni të hidhni në karrierën tashmë të konsoliduar si një boksier profesionist?
Kur kam filluar boksin amator kisha një ëndërr të bëhesha boksier profesionist. Kur e arrita këtë lindi, një ëndërr tjetër për të pasur brezin e kampionit. Tani që e fitova, kam një ëndërr tjetër të cilën mund ta bëj realitet me ndihmën e një sponsori: Organizimin e një aktiviteti të boksit profesionist dhe çuarjen e një titulli botëror në Shqipëri.

Bashkëshortja Anila: Pres titull tjetër nga Kreshniku.
Padyshim që në fitoren e Kreshnikut ka pjesën e vet edhe bashkëshortja e tij Anila, e cila gjatë disa muaj stërvitje parapërgatitore për ndeshjen e Ukrainës i ka ndënjur pranë, duke e inkurajuar, madje duke u kujdesur rreptësisht për dietën e tij. Anila, edhe ajo, është një sportiste profesioniste në sportin e gjimnastikës. E quan një ditë plot ankth diten e ndeshjes, ndërsa bashkëshorti i saj ishte qindra kilometra larg, duke u ndeshur përpara një sfide. "Gjatë asaj mbrëmje, i kam telefonuar Kreshnikut çdo çerek ore. Nuk dija se ç'bëhej me të. Kur e kapi telefonin fliste i lodhur. Hë mo, Kreshnik, si ia kalove, e pyata unë për ndeshjen. "Kundërshtari ishte i fortë, por nuk e hodha dot" filloi ai së treguari. Bo, bo, thashë me vete, paska humbur…

Por e vazhdoi bisedën me fjalët "Fitova, Fitova Nila!" Kam bërtitur nga gëzimi, fillova të qaja. Ishte një moment gëzimi i shumëpritur nga unë.

Pyetjes së Gazetës se çfarë do të thotë për Anilën tani të jetë bashkëshortja e një Kampioni Europe në boks, ajo iu përgjigj: "Ndihem e privilegjuar, por pres akoma më shumë nga Kreshniku. Një titull më të madh se ky".