Eshtë vetëm 15 vjeç, por ndodhet në qendër të vëmendjes së opinionit sportiv, mediave e njerëzve të zakonshëm që kanë dëgjuar për sukseset e tij. Në gjoksin e tij prej adoleshenti qëndrojnë bukur 4 medalje ari.

Një është fituar prej tij vitin e kaluar në Nicë të Francës, duke u shpallur kampion Evrope për të parën herë, ndërsa suksesi do të përsëritej tre fish këtë vit. Në kampionatin evropian U-17 në Dortmund të Gjermanisë, Erkandi do të fitonte dhe tri medalje të tjera të arta në peshën 56 kg, në shtytje, shkëputje dhe dygarësh. Peshëngritësi shkodran ka arritur që në dy vjet të ngrejë 4 herë lart flamurin shqiptar dhe të bëjë që të ekzekutohet Hymni ynë kombëtar në sallat e peshëngritjes evropiane.

Adoleshenti, të cilit ka filluar t’i largohet ndrojtja, i qeshur por dhe pak i skuqur kur dëgjon të flitet për të, tregon se ndjehet ndryshe vetëm kur ngre lart flamurin shqiptar. “Të tjerat nuk kanë rëndësi “, thotë ai, “ajo që ndjej kur simbolet e kombit shpalosen në botë, është e veçantë dhe nuk di si ta them me fjalë.” Mes të rriturve që flasin për të e rezultatet e tij, për peshëngritjen dhe të ardhmen, Erkandi hesht dhe vetëm dëgjon. Ai tashmë një gjë e ka të qartë: peshëngritja është rruga e tij e jetës, dhe shpreson se do të ecë mirë në të, kjo pasi hapat e hedhur dhe puna e bërë deri tani, flasin mjaft.

- Çfarë ndjeni duke qenë një person VIP në qendër të vëmendjes së njerëzve?
- Ndjehem shumë mirë kur valëvitet flamuri shqiptar, kur mbështillem më të, kur kam zbritur shkallët e avionit duke ngritur lart flamurin kuq e zi, apo dhe kur në rrugët e qytetit tim, Shkodrës, parakalova i hipur mbi makinë duke i përshëndetur qytetaret e mi që i gëzoheshin suksesit tim, duke valëvitur flamurin.
- Po në jetën e përditshme, si ndjehet kampioni i Evropës?
- Njerëz të shumtë, të njohur e të panjohur më përgëzojnë për sukseset e arritura, drejtëpërdrejtë apo dhe me telefon. Kjo më bën të ndjehem mirë, por dhe më nxit për ta vazhduar këtë rrugë. Dua që të kem të tjera rezultate të larta në peshëngritje. Jam 15 vjeç dhe për dy vjet do vazhdoj të marr pjesë në kampionatin e U-17. Më pas më presin sfida të tjera.
- Cili ka qenë urimi më i veçantë që keni marrë pas fitores së tri medaljeve të arta në Dortmund?
- Njerëzit që kisha pranë, tranjerët, familjarët, miqtë ishin të parët që gëzuan suksesin tim. E veçantë ka qenë përkrahja e shqiptarëve të Dortmundit, sapo i jam drejtuar shtangës për garim. Edhe pas suksesit shumë prej tyre më kanë telefonuar duke më thënë: “të lumtë që bëre të ngrihej flamuri shqiptar”.
- Si e nisët peshëngritjen dhe kujt ja dedikoni suksesin tuaj?
- Ka qenë dëshira ime që të merresha me këtë sport, dhe kjo u përkrah nga familja ime, prindërit e dy vëllezërit. Në moshën 9 vjeçare, babai më çoi në palestrën e klubit Vllaznia. Aty më priten shumë mirë dhe duke parë cilësitë e mia fizike më pranuan menjëherë. Kam 6 vjet që merrem me këtë sport që e dua shumë. Stërvitem rregullisht, ndjek këshillat e tranjerëve dhe punoj shumë. Rezultatet pozitive më nxitin për t’i thelluar.

- Keni mbaruar vitin e parë në shkollën e mesme të përgjithshme “28 Nëntori”. Si jeni me mësime dhe si ndjeheni mes bashkëmoshatarëve tuaj?
- Jam nxënës mesatar pasi stërvitja më merr kohë. Me shokët e shoqet ndjehem njëlloj. Ata flasin edhe për peshëngritjen pasi kjo lidhet me mua. Përgëzimet e urimet e tyre nuk më kanë munguar.
- Ju kanë uruar më shumë vajza apo djem?
- (Qesh i skuqur pak)Vajzat më kanë uruar më shumë. Jo vetëm ato që më njohin, por dhe të panjohura, përmes telefonit apo mesazheve në celular.
- Si peshëngritës që jeni sa vajza do të mund të mbanit para duarve?
- (Duke qeshur) Nuk e kam provuar.
- Çfarë dëshirash tjera keni?
- Më pëlqen të ngas makinat si dhe muzika më pëlqen. Pëlqej muzikën HIT HOP. Jam fans i gjithë këngëtarëve amerikanë, ndërsa ndër shqiptarët preferoj grupin mutikor TINGULLI 3.