Ndëshkohet me karton, pezullohet për ndeshjen ndaj Anderlehtit. Mesfushori i kombëtares shqiptare Besnik Hasi, është tepër i indinjuar dhe shqetësuar rreth situates që skuadra e tij Sporting Lokeren po kalon që pas fillimit të pjesës së dytë të sezonit. Lojëra pa stabilitet dhe rezultate të dobëta që kanë konstatuar rënien e ndjeshme të skuadrës në shkallët e poshtme të renditjes. Në një intervistë, Hasi flet gjërë e gjatë për shumë tema dhe subjekte që rrethojnë jetën e tij futbollistike.

Beveren – Lokeren 3-2
Sporting Lokeren, në takimin e javës së 22-të të Jupiler league, ishte mysafire në Beveren, në ndeshjen direkte midis rivales së tyre më të afërt në konkurimin për mos rënien nga kategoria. Beveren fitoi edhe pse luajti me teper se 85 minuta me 10 lojtarë, kur mbrojtësi Kristof Lardenoit i Beveren ndërhyri në mënyrë të parregullt ndaj Aboubacar Mbaye Camara, sulmuesit kryesor të Lokeren dhe gjyqtari i takimit e nxorri me karton të kuq, duke akorduar edhe 11-metërsh në faor të miqve. “Eshtë e habitshme. Ne shënojmë të parët dhe më pas humbasim. Nuk e kuptoj se si mund të ndodhi, aq më tepër që ishim edhe me një lojtar më tepër. Kemi skuadër me elemente të rinj, që luajnë mire dhe forte, por nuk na ka sojdisur fati”, u shpreh Hasi në fillim të bisedës së tij, duke u munduar të analizojë gjendjen aktuale që po kalon skuadra. “Ishte një ndeshje që duhej ta kishim fituar dhe kishim mundësi ta kishim fituar”, vazhdoi futbollisti nga Kosova

Aktivizim si zëvendësues, pezullim për ndeshjen ndaj Anderleht. Besniku në takimin ndaj Beveren, hyri në lojë në minutën e 34-rt dhe menjëherë, në minutën e 41-të ndëshkohet me karton të verdhë pas një ndërhyrje nga pas ndaj lojtarit kundërshtarë duke i krijuar mundësinë gjyqtarit Breda I cili nuk hezitoi ti dhuronte Hasit karton e verdhë duke mos e lejuar që të luajë në ndeshjen e rradhës ndaj Anderleht.

“Nuk kisha se çfarë të bëja. Isha i detyruar të ndërhyja. Ishte një faull i natyrës së lojës, e di që nuk duhet bërë por nuk ke se çfarë ti bësh, duhet ndërhyrë. E dija që po të ndëshkohesha nuk do aktivizohem në ndeshjen e rradhës, por …….c’est la vie…” shpjegon Besniku

Asnjë keqardhje për ndëshkimin
Kartoni i verdhë i marrë nga mesfushori shqiptar ishte i treti dhe automatikisht kalon në pezullim. Por mund të ndodhte edhe më keq. Në minutën e 63-të, Besniku e prek topin me dorë, në një aksion të rrezikshëm të kundërshtarit. Aty, gjyqtari e konsideroi takimin e topit të pavetdijshëm nga ana e Hasit, duke i dhënë një dorë të lire ndihmuese shqiptarit, pasi e kishte edhe një të verdhë “Po, është e vërtetë. E preka me dorë edhe ai (arbitri) mund të nxirrte edhe karton, që fatkeqësisht do të shtonte më tepër pezullimin tim. Përsa i përket ndeshjes së rradhës, nuk kam as edhe më të voglën keqardhje për ndëshkimin. Do ishte mire të luaja ndaj ish skuadrës, por nuk kthej dot mbrapsht asgjë. E vetmja gjë që më vjen keq është mos mundësia ime për të ndihmuar shokët e ekipit, pasi është një ndeshje deçizivedhe e vështirë. Anderlehtit I duhen pikët pasi lufton për titull, ne na duhen pikët pasi luftojmë për të qendruar ne Ligë”, vazhdoi Hasi

Luftë për ekzistencë
Me humbjen e arritur, Lokeren shkëmbeu vendet me Beveren. Dy skuadrat janë me pike të barabarta 20, dhe ndajne respektivisht vendin e dyte dhe te tretë nga fundi i tabelës. “Jemi në një situate shumë të vështirë. Do të ishim 6 pikë larg beveren nëse do kishim fituar. Tani jemi baraz dhe pak më poshtë. Cdo pike eshte shumë e rëndësishme dhe duhet konsideruar e vlefshme”, tregon Hasi, për situatën në të cilën ndodhet Lokeren, që ka hyrë tërësisht në zonën e kuqe të rënies nga Kategoria

Murmullon largimin nga futbolli
Situata në të cilën ndodhet skuadra si dhe rezultatet e arritura e kanë detyruar lojtarin e kombëtares shqiptare të konsiderojë largimin nga futbolli. “Sigurisht. Unë nuk kam qenë ndonjëherë në pozitë të tillë. Si unë ashtu edhe skuadra jemi të papërgatitur për një situate ku duhet të konkurojmë për të mos rënë nga kategoria. Morali na eshte lekundur po ashtu edhe siguria. Luajme mire dhe kemi lojtare te mire, por nuk luajme gjate gjithe lojes te koncentruar. E humbim perqëndrimin dhe kalojme ne vetkenaqesi duke toleruar ne loje. Kjo sjell ndeshkim në rezultat. Shumëherë ulem dhe mendoj që ta le futbollin. Eshte situate e vështirë të cilën nuk e kam provuar, por nuk thonë kot që – Eshtë gjithmonë here e pare për gjithçka-. Megjithatë, karakteri im nuk ma lejon që të largohem në humbje. Dëshira për të fituar më shtyn dhe motivon, prandaj jam akoma duke luajtur”, citon mesfushori shqiptar

Slavoljub Muslin jep dorëheqjen, Presidenti dhe lojtarët e rikthejnë. Trajneri serb i Sporting Lokeren, Slavoljub Muslin dha dorëheqjen dhe kërkoi largimin nga skuadra, Megjithatë lojtarët dhe Presidenti I kërkuan rikthimin pas bisedimeve trepalëshe. “Nuk është faji I tij. Ai e drejton skuadrën mire. Eshtë rrjedha e lojës dhe veprimet tona në fushë. Ne luajmë, bëjmë lojën dhe në shumicën e rasteve ne e humbim ndeshjen për faj të gabimeve dhe tolerimit të pajustifikueshëm.

Ndoshta është mos eksperienca apo mos impenjimi këtë duhet që ta studiojmë” shpjegon Besniku rreth problemit rezultate-trajner, duke suportuar trajnerin Muslin, për të cilin më pare ka patur opinione të lëkundura. “Eshte e vertetë që në situate të ndryshme kamë pakënaqësitë e mija rreth tij, sit ë gjithë, porn ë këtë rast nuk është faji i tij”, vazhdon Besniku.

Kombëtarja, krenaria së cilës nuk ia ndot askush emrin
Të thënat e të pa thënat, të mirat e të këqijat gjatë karrierës së tij me fanelën kuqezi.

Ndaj Maqedonisë na mungoi konsolidimi i reparteve
“Humbja ndaj Maqedonisë ishte rrjedhojë e rezultatit dhe lojës në pjesën e pare. Katastrofë. Luajtëm shumë dobët, ndonëse terreni ishte i rrënduar. Nuk ishte aspak faji i shiut apo të ftohtit. Ishte loja pa intensitet, pa impenjim, dhe pa koordinim e asnjë reparti. Nuk dije nga ta kapje. Pjesa e dytë ishte krejt ndryshe. Luajtëm shumë më mire dhe lojtarët e aktivizuar treguan shpirt gare. Praktikisht ishim një skuadër me dy fytyra. Kjo u pa qartë, pasi në ndryshim nga pjesa e pare kur nuk vajtëm asnjëherë në portën e tyre (Maqedonisë), në pjesën e dytë rastet ishin më të shumta për ne dhe kishim mundësi shënimi.

Rëndësi nuk ka shumë fitorja, apo humbja, ka vlera se çfarë mësimesh nxorrëm nga kjo ndeshje dhe sa na leverdisi, si neve si lojtarë ashtu edhe stafit teknik”, shpjegoi Besniku rreth gjendjes që paraqiti skuadra shqiptare gjatë ndeshjes me Maqedoninë.

Otto Bariç trajner me ekperience, ndoshta duhet të jetë më pak i deklasueshëm me mediat. “Trajneri kroat ka një eksperience të madhe dhe këtë e tregon CV e tij. Unë komunikoj rregullisht me të dhe shkëmbejmë mendime. Ai është tepër i komunikueshëm dhe ndoshta në shumë raste komunikimi dhe dëshira e tij për ta bërë bisedën e hapur me mediat, keqkuptohet dhe fjalët bymehen dhe marrin përmasa drastika dhe të ekzagjeruara. Nuk është fjala për një koment këtu dhe atje, por është fjala për bisedat konkrete rreth kombëtares dhe lojtarëve tësaj.

Nuk dua të hyjë në detaje, sepse ato janë gjëra të brendshme dhe konfidenciale dhe shumë gjëra rreth objektivave, qëlimeve apo strukturave për taktikën që duhet ndjekur apo për lojtarët që duhen afruar ose larguar duhet më konfidencialitet, sepse fjalët shumë here keqinterpretohen dhe u jepet kuptim tjetër.”, u shpreh Hasi, i cili praktikisht mendon se konfidencialiteti me mediat dhe me lojtarët që ka trajneri duhet respektuar jo një anshëm por objektivisht, pa spekullime. “Trajneri ka një prioritet të veçantë për të ofruar në ekip lojtarë të rinj dhe shumë herë vihet në presion dhe shpejtohet në vendimet e tij. Personalisht unë mendoj se nëse një lojtar i ri është kandidat për të luajtur me skuadrën përfaqësuese atëherë është e domosdoshme që lojtari të zhvillojë disa ndeshje përgatitore, pastaj të inteegrohet me kombëtaren sepse një vendim i nxituar mund të jetë një gabim që mund ti rrezikojë karrierën një lojtari. Rast konkret ajo që ndodhi në ndeshjen me Rumaninë”, shpjegoi Hasi

Aktualisht, Bariç duhet ta vazhdojë punën që ka nisur.
“Jam i mendimit që trajneri Kroat të mos largohet nga skuadra dhe të mos shkëputet nga drejtimi i saj. Për mendimin tim ai ka nisur diçka dhe duhet ta përfundojë. Kuptohet si çdo trajner edhe ai ndodhta ka vepruar në një mënyrë apo tjetrën duke marrë një vendim që ndoshta nuk ka sjellë rezultatet e pritura, por nuk duhet dezilizionuar dëshira e mire dhe nuk mund të hidhet poshtë dhe mohoet dëshira e tij për të ndihmuar kombëtaren tone. Megjithatë, dihet se nëse rezultatet nuk shfaqjen atëherë praktikisht, e arsyeshme për të përcaktuar drejtimin”, flet dhe jep mendimin e tij Besniku rreth qëndrimit dhe pozicionit që duhet mbajtur në kushtet e shfaqura nga lëkundja në lojë, teori dhe pa rezultat e një ekipi

Igli Tare e meriton vendin që ka, Berisha, Hyka, të rinjtë që paraqesin perspektiva. Flitet shumë pë rinovimin e kombëtares, flitet shumë për të rinjtë që pritet të angazhohen me përfaqësuesen kuq e zi. Dhe duket sikur rinovimi ka filluar hapat e para. Te ngadalta apo te shpejta, te sakta apo te gabuara vendimet, gjithçka do të vërehet me kalimin e kohës. “Eshte nje process i vazhdueshëm”, u shpreh Besniku, i cili vazhdoi. “Nuk mund ta zëvendësosh një lojtar apo një tjetër menjëherë. Gjithçka duhet periodikisht. Si mund ta zëvendësosh Igli Taren? Eshte e vertete qe nuk aktivizohet me Lazion, por gjendja e tij fizike eshte e nje niveli që shumë nga 25 vjecaret qe ndodhen ne skuadren kombetare ose pretendojnë që të ingranohen në të nuk e kanë. Aq më tepër që “bjondi” eshte nje figure për kombëtaren. Asnjëherë nuk i ka thënë “JO”, asnjëherë nuk e ka neglizhuar, dhe gjithmonë ka qenë dhe është një suportues i denjë i saj, si nga ana morale ashtu edhe nga ana udhëheqëse. Aktualisht mendoj se Igli e meriton vendin që ka. Besart Berisha është një e ardhme e sulmit shqiptar , pasi personalisht mendoj që ka karakteristikat e Altin Rrakllit e Alban Bushit e ndonjë tjetër që janë agresivë dhe e sulmojnë portën. Kombëtarja jonë ka nevojë për lojtarë agresivë të asaj natyre, që siç e përmenda ka kohë që i mungon. Sulmuesa të tipit Tare-Bogdani-Kapllani janë të afirmuar, si qendërsulmuesa të fuqishëm dhe realizues, por lojtarë me karakteristika si të Berishës ndihmojnë në shpejtësi dhe rrezikshmëri. Jahnir Hyka duket me premisa, ndonëse jo shumë shtatlartë, përsëri, lëvizshmëria në fushë dhe ana tekniko-taktike jep një prognozë positive për të ardhmen” ,citoi qendërmbrojtësi i skuadrës përfaqësuese shqiptare rreth polemikave të ngritura drejt zëvendësimit përfundimtar të disa prej lojtarëve veteranë

Do ti varë këpucët kur ta ndjej se jam gati
“Asgjë konkrete nuk mund t’ju them. Sot që po bisedojmë bashkë, më duket sikur dua të largohem që tani sepse jam i pakënaqur nga rezultatet që po arrijmë me klubin. Fizikisht dhe moralisht ndihem shumë mire. Para pak kohësh pata një shqetësim të vogël në pjesën e sipërme të mesit, por çdo gjë ka kaluar pa problem. Eventualisht momenti do të vijë, por derisa të gjendet dikush që të më zëvendësojë, trajneri Bariç më ka shpjeguar se do të jem në formacion”, thekson Besniku rreth të ardhmes së tij në aktivizimin me skuadrën kombëtare duke mos elaboruar me ndonjë emër specific si pasardhës të tij.

Ingranimi dhe rekrutimi i talenteve më tërheqës dhe i larmishëm. “Afrimi i lojtarëve të rinj në kombëtare është një punë shumë e vështirë dhe duhet patur shumë kujdes sepse një fjalë më shumë apo më pak mund ti ndryshojë drejtim afrimit të tyre. Nuk mund të them se është vepruar mire apo keq me akuizimet e të rinjve, sepse nuk merrem me atë punë, por e di që ka shumë të rinj si në Shqipëri, por me shumicë jashtë saj që janë me të vërtetë talente me të ardhme dhe shumë shpejt duhen ingranuar me skuadrat zinxhir”, u shpreh Besniku rreth punës që duhet bërë për afrimin e talenteve që ata të ndjehen sa më ngrohtë dhe sa më të respektueshëm për ekipin dhe kombin

Armando Duka është President, jo trajner
Ka kohë që flitet për klanin Hasi-Tare-Strakosha-Duka në kombëtare, që shumë lidhje midis këtij quarteti janë bërë nëpërmjet interesave personale të njërit apo tjetrit dhe për këtë arsye duket si e pamundur zëvendësimi në formacion. “Absurditet. Unë personalisht nuk para lexoj shumë mediat por ju garantoj se ne luajme sepse jemi krenar që luajme me kombetaren. S’ka asnjë lidhje interesash midis këtyre emrave për veçse respekt, krenari dhe mbi të gjitha miqësi të pastër. Armando Duka është President federate dhe ka zgjedhur një trajner për të cilin ne luajmë. Nëse ai do të kishte interesa fitimprurese dhe personale per te bere manipulime ne aktivizimin e lojtareve, perse duhet ai te zgjidhte trajner te huaj? Vinte nje trajner shqiptar qe e kane shume me te lehte per tu menjanuar dhe per te rene pre e hatereve dhe interesave personale sesa nje te huaj. Por sepse ai deshiron rritjen e nivelit te kombetares dhe per kete Presidenti Duka ka vendosur te zgjedhi trajner te huaj. Une di të them se që kur unë kam filluar të luajë me kombëtaren asnjëherë nuk kam vepruar në një mënyrë apo tjetër për ta njollosur atë vlerë që mbart përfaqësimi i Atdheut.

Lojën e kam luajtur me pastërti dhe ju garantoj se edhe lojtarët e tjerë kanë bërë të njëjtën. Karakteri nuk ma lejon aspak që unë të sakrifikojë një ndeshje për të njollosur një karrierë të tërë për të cilën vazhdoj të punoj ta mbajë të pastër. Personalisht unë luaj me kombetaren sepse ma ndjen zemra të luaj dhe kurë nuk kam përfituar asgjë, pëveçse krenari dhe kënaqësi. Unë fillova të ingranohesha më përfaqësuesen kur isha në kulmin e karrierrës sime tek Anderleht, aktivizohesha në Champions League dhe nuk kisha asnjë interes financiar të luaja me kombëtaren, thjesh krenari të vesh fanellën dhe prezantoj kombin mbi të gjitha. Në një fare mënyre aktivizimi të pasuron CV-në, e kuptueshme por nuk ta ndryshon karakterin dhe dashurinë për kombin dhe lojën.Unë shpreh hapur ato që duatë them dhe nuk kam patur asnjë here ndrojtje. Mendimet e mia ka qenë herë – here të kundërta me ato të presidentitt apo trajnerëve që kam luajtur dhe luaj, por asnjëherë keqdashëse ose bazuar në interesa reciproke, por thjesht në të mire të skuadrës.” “kuq e zi””, përmend Besniku që ka rreth 7 vjet që luan me ekipin kombëtar.

"Santiago Bernabeu", teatri ku magjistarët e futbollit dhurojnë spektakël.
Anderlehti dhe Champions League, kulmi i karrierës – Lokeren, dëshpërimi i pakuptueshëm.

Lëvizjet e lojtarëve nga një skuadër në tjetrën, shumë here të justifikueshme falë dëshirës së tyre ose të pa komentueshme kur ishin të pavullnetshme por falë interesave personale të atyre që kontrollojnë skuadrat, gjithmonë të rrit ankthin dhe të godet rrishtazi me pyetjen intriguese - ”çfarë do të ndodhi me ty tani”? Besnik Hasi kur kaloi nga Racing Genk, skuadër tek e cila luajti 5 edicione me një vit nderprerje ( u aktivizua në Gjermani me TSV Munchen 1860) i drejtoi vehtes të njëjtën pyetje retorike, përgjigjen e së cilës ai do ta mësonte kohë më vonë.

RSC Anderleht, koha më e bukur e jetës sime si futbollist.
“Tek Anderleht erdha në kohën e duhur. Ishte një nga lëvizjet e paevitueshme, falë pozitës sime, emrit dhe reputacionit që kishte skuadra, pa harruar dhe neglizhuar faktin që edhe Racing ishte një nga skuadrat “top” në Jupiler League, pasi kishte fituar edhe Kupën e Belgjikës. Ndonëse unë jam tip që nuk kam qejf të lëviz nga një ekip në një tjeter, kur u hap fjala edhe mua më ra në vesh interesimi nga Anderleht nuk doja ta toleroja këtë mundësi. Nuk mund ta mohoj, isha i predispozuar për të shkuar në Bruksel dhe jam shumë i lumtur që e bëra një lëvizje të atillë. Karriera ime pa ato vite tek Anderleht nuk do të kishte aspak kuptim”, tregon Besniku rreth kalimit tek klubi më i suksesshëm belg që ka një reputacion jo vetëm lokal por edhe Evropiano-Botëror

Muaji Nëntor 2000, më i larmishmi dhe i paharrueshmi me dy gëzime në një javë. “Pasi kisha filluar aktivizimin tim tek Anderleht, filluan të shfaqen edhe disa dëmtime të lehta që me kalimin e kohës u rikuperuan plotësisht. Menjëherë më shkonte nëpër mëndje ideja e mospasjes fat dhe sesi po më shkonte sezoni jo kaq satisfaksionues. Por atëherë kur mendoja me vehte se po kaloja një vit jo siç e dëshiroja, gjërat filluan të marrin kthesë. Pothuajse, isha i shëruar plotësisht. Menjëherë, kursi drejtimit mer kthesën 180 gradë. Fillojnë aktivizimet e rregullta në ndeshjet kampionale dhe Kupë, por mbresëlënës takimi i parë në Champions League ndaj PSV Eindhoven, më 8 Nëntor 2000. Ndeshja e fundit në fazën e pare grupore.

Pasi kisha humbur së luajturi të gjitha ndeshjet ndaj Manchester, Dinamo Kiev dhe ndeshjen e pare ndaj PSV, trajneri Aime Antheunis më bëri shenjë të bëhem gati se do të futem në fushë. Minuta 55-të dhe ndeshja ishte mbërthyer në shifrat 2-2, barazim i cili na kalonte në fazën e dytë të grupeve. Unë zëvendësova Alin Stoica, një zëvendësim taktik-difensor për tu kujdesur që mos pësonim gol. Minutën e 84-rt futet në lojë ai që do kujtohet gjithnjë, Sulejman Youla, në vend të Tomas Radzinski dhe pesë minuta më vonë, Youla shënon golin e avantazhit, që eventualisht pas fërshëllimës të të madhit Pierluigi Kolina, ishte goli I fitores, duke na ngjitur të parët në grup. Lamë pas Manchesterin (që kaloi në fazën e dytë), Dinamon e Kievit dhe PSV-në”, kujton Besniku i cili do të vazhdojë me një tjetër ngjarrje po aq mbresëlënëse nga rëndësia. “Një javë më pas një tjetër ditë e shënuar dhe e paharruar. Debutimi me fanelën kuq e zi në Tiranë, në Stadiumin Kombëtar “Qemal Stafa”, para sportdashësve tanë. Dhe përsëri fitore. 3-0 ndaj Maltës në një takim miqësor që u aktivizova nga trajneri Mehdin Zhega në fillim të pjesës së dytë në vend të Devi Mukës dhe luajta deri në fund. Pra dy gëzime të paharrueshme, brenda një javë atë muaj Nëntori të Milleniumit të ri”, shpjegon Besniku.

Këmbëmbari….. barazimi në Porto, ndeshja më me fat që kam luajtur. Sapo kisha mbërritur tek Anderleht. Ishte verë dhe sezoni futbollistik sa kishte filluar ose ishte në fillimet e tij (nuk më kujtohet saktë). Por ndeshjet e luajtura më kujtohen si sot. Si mund ti harroj?. Ndeshjet ndaj Portos ishin ato që më dhuruan kalimin në fazën e grupeve të Champions League gjatë atij sezoni, të parit tek skuadra kampione belge. Ishte fillimi i Gushtit dhe luanin ndeshjen e pare ndaj Portos në stadiumin Constant vanden Stock në Bruksel. Fituam 1-0 me gol të Jan Koller. Atë ndeshje, si dhe dy të më parshmet ndaj Famagustës unë nuk u aktivizova sepse nuk kishin përfunduar akoma të plota letrat e rregjistrimit tim zyrtar, por isha i gatshëm për ndeshjen e kthimit, dy javë më vonë në Das Antas. Nuk di se si ta shpjegoj, por ishte padyshim ndeshja më e lodhshme dhe më me fat që kam luajtur. Besoj se e keni dëgjuar shprehjen –“na mbyllën në portë” – (shprehet buzagaz Besniku), ashtu ndodhi. Portugezët na kanë mbytur me rastet e tyre, me presionin, por goli nuk deshte të hynte. Fati ishte me ne dhe mbi 25-30 gjuajtjet e tyre disa here shkuan jashte, disa here u ndaluan, disa here i rane shtyllave, vetëm e vetëm që ne të kalonim turin dhe të kualifikoheshim. Rezultati përfundimtar, pa gola 0-0. Anderleht futet në Champions League. Ajo ishte me të vërtetë një ndeshje dramatike që mezi prisnim sa të mbaronte”, kujton mesfushori shqiptar i cili padyshim e shikonte këtë kualifikim si diçka supersticioze duke menduar se ai ishte këmbëmbari për një sukses të tillë.

Champions League – Intensiteti, forca dhe ritmi shumëfishohen drastikisht. “Asnjëherë nuk e mendoja se sa shpejt, me ritëm, shpejtësi, force, elasticitet e intensitet mund të luhet një ndeshje e vërtetë futbolli, derisa luajta për here të pare në Champions League. Cdo gjë shumëfishohet për vetë faktin se është një shkallë tjetër e nivelit të futbollit. Luan me skuadra që janë në nivel shumë më të forta dhe padyshim mundohesh që ta ngreshë nivelin e lojës në rangun e tyre që të rritësh konkurencën dhe që të pretendosh për më tepër. Vetëm duke luajtur me skuadra më të mira se ato ku aktivizohesh mund ta kuptosh se në çfarë niveli është skuadra jote dhe se sa duhet të pretendosh. Praktikisht, “ta hedhësh hapin sa e ke shtatin”. Prandaj, pasi kaluam fazën e parë të grupeve, mund të them se niveli u rrit akoma më shumë dhe eventualisht ishte thuajse i parezistueshëm për ne të konkuronim.

Teatri “Santiago Bernabeu”, aty ku magjistarët e futbollit dhurojnë spektakël. “Gjatë dy viteve të para tek Anderleht, në Champions League u ballafaquam katër here me Realin e Madritit, që padiskutim mund të them se ishte në kulmin e vet gjatë atyre viteve. Fituam një ndeshje dhe u mundëm 3 herë. E veçanta, dy ndeshjet në Bruksel përfunduan 2-0 (nga një fitore për secilën) në Madrid përfunduan 4-1. Për here të pare u ballafaquam me madrilenët në fazën e dytë të grupeve për Champions League, 2000-01. Kur hymë në fushën e blertë të stadiumit “Santiago Bernabeu” lekura e trupit mu bë kokriza-kokriza nga madhështia që stadiumi paraqet në vehtvehte.

Një ndjenjë që është shumë vështirë ta shpjegosh dhe akoma më e vështirë ta kuptosh nëse nuk e përjeton. Rrëngjethëse, gjigande, emocionale nga thirrjet, brohorimat dhe zhurma e tifozave të cilët duket sikur nga minuta në minute mund të gjenden në fushë mbi lojtarët nga forma e prerë që kanë shkallët dhe nga të bërtiturat . Atë edicion fituam ndeshjen e luajtur në Bruksel, me dy gola në 5 minutat e fundit, pasi Reali e kishte siguruar kualifikimin për në çerekfinale.

Një vit më pas u vumë ballë për ballë me madrilenët përsëri. Edhe njëherë tjetër pata fatin të luaj në teatrin e madh të futbollit botëror. Dhe këtë here, i pamë regjizorët e vërtetë të lojës së futbollit se si e kthejnë takimin në një shfaqje spektakolare. Duke patur parasysh se një vit më pare madrilenët na shkatëruan, trajneri, pasi e kishte pare forcën e tyre na tha: “djema luani për qejf tuaj dhe si të doni. Kënaquni që po luani në Bernabeu sepse këta lojtarë që ka Reali janë nga një planet tjetër”. Por loja rrodhi ndryshe nga si e menduam ne të gjithë. Ajo që po ndodhte në fushë më kujtonte realin e viteve ’80-të që e shikoja në televizor me Chendo, Kamacho, Gordiljo, Galliego, Michell, Butrageno, Santiliana, Hugo Sanchez e Valdano që mundin çfarëdo lloj skuadre qoftë, bindshëm dhe thellë në “Bernabeu”, pa konsideruar fare se sa ishin mundur në ndeshjet jashtë fushe. E kisha pare dhe e mbaja mend shumë mire se si në Kupën UEFA të edicionit 1985-86 ata mundeshin jashtë fushe totalisht, por e përmbysnin gjithçka me aq gola sa u duheshin në Stadiumin e tyre legjendar: Në Munchengladbach për 1/8 finales, mundeshin 1-5, dy javë më vonë fitonin në Madrid 4-0. Me Neuchatel në çerekfinale, mundeshin 0-2 në Zvicër, fitonin 3-0 në Bernabeu. Në ½ finale u mundën nga Inter në “San Siro” 1-3 fituan në Bernabeu 5-1 pas shtesës me dy golat e fundit të Santilianës, për të arritur tek finalja e madhe kundër Këln që kishte fituar takimin e parë në Gjermani 2-0 dhe u shkatërrua në “Santiago Bernabeu” 5-1, pasi kishin shënuar edhe të parët me Kllaus Allofs (min 15). Dhe pa as më të voglin hezitim mund të them se atë që kisha pare në televizor po e shikoja me sytë e mij në realitet. Shënuam të parët dhe pjesa e pare u mbyll 1-0 për ne.

Pas pushimit, skenë tjetër. 11 dema spanjoll në fushë, që nuk pushonin së vrapuari. Katër gola ishin pak që hëngrëm. Të papëmbajtshëm, brezi i ri i atyre magjistarëve të shfaqur nga e njëjta shkollë madrilene, me Casillas, Hierro, Roberto Carlos, Figon, Mc Manaman, Gutti, Morientes e Raul që do të dirigjoheshin në finalen e madhe për të fituar titullin Kampion Evrope nga më i miri i Botës Zinedine Zidanë me në krye regjizorin Del Bosko. Ashtu si një vit më pare unë u aktivizova si titular por nuk luajta të gjithë ndeshjen. Pasi kishim zhvilluar takimet e para me Romën e Tottit dhe Kapelos si dhe me Lokomotivën e Moskës, patëm rastin të ballafaqoheshim përsëri me ata që të magjepsnin me lojën e tyre. Dhe kur mendonim se mund të fitonim ashtu siç ndodhi një vit më pare në Bruksel, përsëri gabuam. U mposhtëm 0-2. Sipas staticienëve të ndeshjes, përpara se të shënohej goli i dytë, lojtarët e Realit e mbajtën topin nën kontroll 2 minuta e 56 sekonda, pa u prekur nga asnjë lojtar i joni dhe pas gjithë atij aksioni arritën ta konkretizonin pozitivisht me golin e Mac Manaman duke vulosur rezultatin përfundimtar dhe duke na dhënë një leksion të shkëlqyer se si luajnë kampionët”, kujton Besniku ato ndeshje të cilat do të ngelen përherë në mendjen e tij si takimet më të bukura dhe të paharrueshme.

Kalimi tek Lokeren, dështim i pashpjegueshëm, largimi opsioni i fundit. “Përpara një viti, pas shumë ndeshjesh në stolin e Anderlehtit vendosëm dhe ramë dakort midis meje dhe klubit që unë të kaloja tek një skuadër tjetër. Ajo ishte Lokeren, tek e cila mund të them se gjërat po kalonin normal gjatë periudhës që u aktivizova në edicionin e kaluar. Edhe me fillimin e sezonit të ri u duk sikur skuadra do të kalonte mire, por rezultatet nuk ishin aq të këndshme sa sollën largimin nga stoli, të trajnerit Ariel Jacobs me të cilin kisha marrëdhënie të mira ashtu siç kisha edhe me trajnerin parardhës.

Ndërkohë situata ka ndryshuar për keq dhe unë jam në një pozitë ku ndihem aspak mirë dhe i parrespektueshëm”, u shpreh Besniku.

Pas humbjes së fundit me Beveren, në Jupiler league, Presidenti i skuadrës Roger Lambrecht u revoltua jashtë mase duke iu drejtuar trajnerit serb Slavoljub Muslin se ai dëshironte të shikonte më shumë lojtarë të rinj në fushë. Donte të shikonte talentin Overmeire në vend të Besnik Hasit. Por këto fjalë nuk u pritën mire nga futbollisti shqiptar që falë moshës së tij po shikon tek Lokeren të njëjtat probleme që ai po kalon tek skuadra kombëtare – rinovimi i skuadrave – zëvendësimi i veteranëve me të rinj, situate me të cilën Besniku nuk dëshiron të pajtohet.

“Po, ashtu është. Presidenti aktual do që unë mos shikoj aq shumë minuta si titullar në lojë. Kjo ndodh se nuk po fitojmë dhe nuk ndodh sepse unë nuk jam në gjendje që të luajë me nivel. Unë nuk kam patur asnjë konflikt verbal me presidentin. Nuk kemi shkëmbyer kurrë fjalë, por të them të drejtën nuk më pëlqyen komentet e tij dhe nuk më ka pëlqyer situata në total tek Lokeren ku më shikojnë me një sy krejt pa respekt. Nuk e kuptoj. Tek Genk dhe Anderleht ishte komplet ndryshe. Respektohesha ne kulm.

Ketu ndodh opozita. Filloi mire edhe me ingranimin tim me stafin e trajnereve ne stervitje, ashtu siç behej tek skuadrat e meparshme kur une edhe pyetesha dhe me merrej mendimi kur drejtuesit donin te rekrutonin lojtare. Branko Supar eshte një shembull që ka qenë një nga zbulimet e mija. Por ajo që nuk më pëlqen këtu është se si ndiqet praktika e rinovimit.

Unë gjithnjë e kam thënë se nuk kam asnjë problem të ulem në stol kur dikush shfaqet dhe e luan pozicionin tim më mire sesa unë. Por kur çdo lojtar që vendoset në atë pozicion nuk është në lartësinë time, pse duhet që unë ta le vendin e lire?. Nuk pajtohem aspak. Kjo është “luftë” për ekzistencë jo pozitë. Unë mendoj se kam akoma forca dhe talent të jem titullar dhe e meritojë përderisa të shfaqet zëvendësuesi. E kuptoj që klubi do tu japi përparësi të rinjve por edhe njëherë e cilësoj – Ata duhen të jenë më të mire se une që të aktivizohen. Ta meritojnë dhe ta fitojnë vendin me konkurencë siç e kam fituar edhe unë, jo ta marrin. Aktualisht jam gati të kërkoj që të largohem nga klubi, po qe se gjendja nuk rregullohet. Jam i lodhur me fjalë. Ka ardhur koha e veprave dhe e lojës që të fitojmë dhe të arrijmë rezultate. Përndryshe, rrugëzgjidhja, unë në punën time ata në punë të tyre” cilësoi në përfundim të bisedës futbollisti Besnik Hasi, mesfushori titullar i skuadrës përfaqësuese shqiptare dhe i Sporting Lokeren.

Falenderojmë futbollistin Besnik Hasi për bisedën e hapur dhe miqësore dhe i urojmë suksese në rrugën që ai do zgjedhi për të vazhduar karrierën e tij si futbollist duke u solidarizuar plotësisht me vendimet e tij.