Eshtë shumë e vështirë t’a takosh, thuajse e pamundur. Përherë në lëvizje, gjendet në një vend, duhet të jetë diku tjetër. I bëj “pritë” në orët e vona të pasdites, në shkollën Poleposition, pikërisht aty ku gjendet çdo natë për të kalkuluar shfaqjen e ditës së nesërme. “Prijësi” i muzikës alternative në Shqipëri, Bojken Lako i ka qëndruar besnik muzikës së tij. Tingujt që ai krijon janë muzikë jokomerciale. Lako është nga muzikantët shqiptarë që së bashku me Heldi Krajën krijuan grupin e parë shqiptar me emrin “The fish hook” dhe prodhuan në vitin 1993 albumin e parë të titulluar “King of Beers” me një shitje prej 5000 kopjesh. E filloi karrierën e tij artistike në fillim të viteve ’90-të me një muzikë që ishte më tepër një rrok i pastër - new wave- dhe një prirje e muzikantëve të rinj të periudhës postkomuniste. Sot është Drejtor Artistik në TopAlbaniaRadio dhe me të njëjtën përgjegjësi drejton festivalin TopFest. Nuk ka ndërruar asnjë drejtim në muzikën e tij dhe vazhdon të “luftojë” me veten për të prodhuar alternativën për të gjithë fansat e tij. Bojken Lako “fitoi” emër sidomos pas kompozimit të këngës “Asgjë e largët”, me të cilën mori pjesë në Festivalin e vitit 1999 në Tiranë. Shumë shpejt projekton një koncert akustik në muajin maj me krijimtarinë më të mirë të “Fish hook”për të treguar se ai dhe djemtë e rrokut ekzistojnë dhe dinë të kompozojnë e të këndojnë vetëm “live”.

Ke dhjetë vjet që kompozon muzikë alternative.
Unë e quaj vlerë këtë. Përse i ke qëndruar besnik?
Unë jam një muzikant dhe artist që i përkas brezit që dolëm nga periudha e postkomunizmit. Kishim me shumë ideale dhe mundësi për të shpërthyer në pak vite gjithë atë energji të grumbulluar. Në raport me modën ne pasqyruam rrymat më ekstreme të asaj kohe, por pastërtisht. Duke mos patur edhe biznes muzikor e nisëm në një moment të vërtetë. E nisëm me vërtetësi muzikën. Unë kam patur vetëm fillimet e mia ekstreme alternative, albumi i parë ishte në anglisht, i dyti analog me rrymat e modës. E bëj sepse kështu di të kompozoj.

Ka patur periudha “komerciale”në krijimtarinë tënde?
E quaj të kthyer në komercial veten time, atëhere kur rashë pak nga vrrulli i alternativës së egër nga viti ’99, kur bëra diçka në Festival. Nuk bëhet fjalë për një nisje muzikore gjysëm alternativë drejt një komercialiteti të dukshëm, por nisa aty ku desha, sepse nuk kisha lidhje me asnjë shtëpi diskografike, Bëra atë që doja, atë që çdo artist realizon sipas vetes së vet, pa menduar se albumi do të shitet. Kështu u lidha me një media e cila më ndihmoi. Nuk e kam “tradhtuar” muzikën alternative, sepse ndoshta kam patur edhe shans, pasi fillova në vitet e lira për tu shprehur , pa detyrime për tregun muzikor.

Kur ke qenë i kënaqur me muzikën tënde?
Ka ndodhur verën që kaloi, në koncertet me grupin “The Fish”, pasi u ktheva në muzikën që kisha nisur dhe pak a shumë edhe me formacionin e fillimit, me Heldi Krajën, me ato krijime që kemi patur bashkë. Vërtetuam që ajo muzikë me të cilën kemi filluar është akoma e vlefshme dhe aq më shumë e dëshirueshme në këto momente që muzika është degjeneruar. “Fish Hook” u rizgjuan verën e kaluar. Kënduat “live” 18 këngë rrok, origjinale nga krijimtaria juaj. Çfarë do të thotë të jesh pjesë e grupit? Nëse je grup të shoqëron një frymë, frymë të cilën nëse e ke brenda bërthamës së grupit atë e transporton mirë tek publiku dhe këtu vijmë edhe tek ato që thashë më sipër se kam mbetur besnik i muzikës edhe pse kjo është fryma e grupit prej gjashtë vetësh me 2, ose 3 veta që janë bërthama. Këtu dua të përmend edhe një projekt për muajin maj, ku mendoj të luajmë të gjithë krijimtarinë time dhe të Heldit, do të bashkohemi me rreth 10 instrumentistët që kanë punuar me grupin dhe kemi menduar të mblidhemi në një koncert akustik që shpresoj të jetë një show i vërtetë. Kjo është të jesh pjesë e grupit dhe të krijosh një frymë edhe pas 10 vjetësh.

Kush është momenti magjepsës në një koncert rroku?
Asnjë moment nuk mund të ndajë. Është rrok, diçka e fortë, e bashkuar, grup, kitara akustike, vokali, bateria, s’di t’a them. Është një ndjesi , gjithmonë kjo është, ndjesia jote përballë publikut. Jam ndjerë mirë kur kam suportin e grupit. Pastaj ndjehesh mirë me fansat e muzikës tënde, muzikës që ti përcjell. Ata kanë ardhur për të dëgjuar rrok. Gjithçka është e bukur.

Ke krijuar ndonjë këngë jashtë muzikës alternative?
Jo, nuk ka ndodhur. Unë shprehem në muzikën alternative, sepse është diçka e brendshme, edhe në momentet që jam munduar të dal jashtë saj kam dalë po aty. Dhe kam bërë shumë mirë, pasi kam vërtetuar edhe besimin e njerëzve që besojnë muzikën që unë krijoj. Muzika buron, kështuqë nëse unë do të kalkuloja një muzikë që nuk buron do të humbisja adhuruesit e mi. Njerëzit kanë dëshirë të kenë një idhull në muzikë dhe atë e duan të jetë “i pastër” pa shtrembërime ose rrjedhje muzikore.

Në vitin 2004 a mund të flasim për ekzistencë,
të muzikës rrok në Shqipëri?
Po patjetër. Gjithçka që bëhet i përshtatet publikut, moshës, ka ndërruar muzika rrok e viteve tona. Është si pantallonat që kanë dy këmbë, të majtën dhe të djathtën, vetëm se u ndryshon modeli, prerja, qepja. Në vitet tona muzika rrok mendoj se po qëndiset me aranxhime dhe orkestrime që janë sot në modë.

Si u rikthyet ju me grupin,
kishte një përmirësim në krijimtarinë muzikore?
U rikthyem si ishim në fillimet tona, me përmirësimet që thashë më lart, aranxhimet dhe orkestrime të reja, që janë sot në modë.

Kanë mbetur “besnikë” të tjerë si ty në muzikën shqiptare?
Nuk i gjej dot vlerat e të tjerëve, por mendoj se ka, Elton Deda, Aleksandër Gjoka.

Radio Top Albania erdhi si një koncept i ri për dëgjuesin, një formatim muzikor dhe formë publiciteti që krijon një tendencë të re mes fjalës dhe muzikës.
Ti ishe në fillimet e kësaj pune, ishte eksperiment, apo..?
Nuk ishte eksperiment. Ishte bashkim idealesh dhe pasionesh të disa njerëzve që u puqën në vitit ’98. Donim të bënim diçka të vërtetë dhe puna jonë u bë e madhe vetëm në sajë të publikut. Kemi një dëgjues shumë të mirë, unë them se Top Albania Radio është produkt i publikut .Kemi një dëgjues shumë të mirë. Njerëzit kanë nevojë vetëm për shtysën e parë dhe pastaj janë të gatshëm të të ndjekin.

Çfarë koncepti muzikor përcjell, çfarë strategjie ?
Nisem nga vetja ime, që në adoleshencë kur veç hiteve të kohës kisha edhe unë idhujt e mi muzikorë. Nga një grup muzikor mund të pëlqej jo më shumë se dy ose tre këngë, pastaj grup-moshat që ndjekin radion, pastaj temperamenti ynë, pastaj problemet e përditshme që kemi, them se ne shqiptarët kërkojmë më shumë larmi në muzikën që duam të dëgjojmë. Kjo është strategjia pak a shumë, jo që diktohet nga unë, por që ka lidhje përsëri me atë që unë dua.

Tekstet e këngëve të tua përcjellin protestën.
Vazhdon protesta tek ty?
Unë nuk duhet të kisha folur në këtë intervistë, pasi kam kohë që nuk kam krijuar këngë, por të paktën kam plane dhe projekte. Atëhere, vazhdon protesta, nuk zbutet, pikërisht sepse ke një raport të konsoliduar me publikun. Ke një njohje, ai ka marrë diçka prej teje, teknikën e të dëgjuarit, atë që ti thua, ka marrë muzikën. Ke hyrë në kontakt me publikun duke thënë : Unë jam Bojken Lako dhe ky është publiku që unë e dua shumë dhe dua që të më dojë shumë. Në këtë moment unë kam një përgjegjësi më shumë për të thënë atë të vërtetë që unë ndiej. Mund të jetë protestë, ose diçka tjetër, kjo varet nga vetë artisti. Unë kam mundësinë t’a them, t’a shpreh dhe kjo është shumë e rëndësishme.

Je i sigurtë në atë që krijon?
Asnjëherë 100%. Nuk kam shumë eksperiencë që të gjej ekuilibër. Gjithmonë luftoj me veten.

Ke një këngë…Lufto me veten…ka mbaruar lufta me veten?
Nuk di të shprehem nga ana filozofike, gjithkush mund t’i japë interpretimin e vet, di të them se kur e krijova atë këngë kam patur një luftë që kishtë të bënte me abuzime, me gjëndjen në të cilën ndodhesha për momentin. Luftoja me veten për të dalë nga një situatë psikofizike që isha unë dhe që mund t’a kalojë çdo njeri . Ata që e kalojnë uroj t’a kapërcejnë mirë. Njeriu gjithmonë lufton me veten. Kjo më ndodh edhe me muzikën time, luftoj për të gjetur sigurinë, nëse jam 100% i sigurtë atëhere tërhiqem mbrapa. Çdo krijim që shkon tek publiku është një luftë e re imja me veten.

Krijimtaria muzikore vuan nga kritika artistike.
Ku “testohesh”për këngët e tua?
Pyes gjithmonë njerëzit që i dua dhe i vlerësoj. Kam mbështetjen e miqve të paktë, por të saktë. Jam i lumtur që i kam.

Për momentin je i angazhuar me festivalin Top Fest. Çdo aktivitet i juaji fillon me Top, identifikoni median tuaj…nejse..po pyesja për këtë eksperiencë të re si Drejtor Artistik i këtij festivali rrymash dhe prurjesh muzikore…

(Qesh). Fillojnë me Top aktivitetet tona, sepse jemi të topit…atëhere edhe festivali është një luftë me veten, por jo nga halli, por është një përgjegjësi që unë dua t’a bëj, që unë dua të provoj veten gjithmonë deri në fund dhe të punoj sepse kjo më jep kënaqësi që të vërtetoj në darkë, ose nesër në mëngjes që edhe një ditë më shumë kam bërë diçka.

Ku kërkon të arrish në muzikë?
Kam kohë që nuk më ka dhënë sadisfaksion “vetja” ime, sepse nuk kam patur një periudhë krijimi, por kam një sadisfaksion të dyfishtë nga mundësitë që kam në një media për të hapur dyert për artistët e tjerë dhe nga pozicioni që më kanë besuar për të vlerësuar dhe nga dëshira që ka për të pasqyruar muzikën shqiptare. Sadisfaksioni më i madh që ndiej është në zbulimin e tyre dhe për t’i ndihmuar ata. Unë kam mundësi për t’a bërë këtë.

Shumë rryma muzikore, shumë pjesëmarrës,
çfarë po ndodh me muzikën?
Do të bëhet shumë mirë. Nuk e them këtë nga euforia e momentit. Duke parë se vijnë të paorganizuar nga ana profesionale , incizimeve, menaxhimeve, vijnë njerëz që duan të bëjnë muzikë, pavarësisht nga rryma e kohës që ata kryesisht duan të këndojnë, ndiej shumë kënaqësi që ne kemi hapur këtë derë për të ndihmuar kulturën muzikore. Konstatoj se brumi është dhe shtrati muzikor është gati.

E di që të kanë votuar femrat në sondazhin mashkulli i vitit, je në vendin e tetë. Si i ke raportet me seksin tjetër? Ku janë këto femra? I ke ruajtur votimet? Më duhet të iki vërtet. Flasim njëherë tjetër për vajzat seksi. Po më presin. Të them vetëm kaq:
Femrat shqiptare janë më të mirat në botë!