Derr Brodhers Group, rebelët e pandreqshëm.

Agim Bajko: Nuk heqim dorë nga politika Gjatë ditëve të fundit të këtij vitit, pas përfundimit të Festivalit 41 të këngës, u fol gjatë në shtyp për antikrishtët e humorit. Asnjëherë më shumë se në këto ditë Gonin dhe Gimi, ata që çmitizojnë figurat, nuk kanë qënë kurrë personazhe aq të ethshme për të gjerbur kafenë e për të shtyrë ca seanca parlamentare. E megjithatë për ta çudia më e madhe tre ditë zgjat e kështu ndodhi edhe këtë herë. Ju kthyem përditshmërisë sonë për të festuar Krishtlindjet dhe natën e këtij Fundviti.

Duket se e tërë kjo zhurmë e krijuar ne na shërbeu vetëm për të gjerbur kafenë ndërsa tek dy protagonistët për të cilët binin tam-tamet gjithçka është më shumë se kaq. Janë ndier të fyer, të lënduar në shpirt, sepse në fund të fundit janë artistë. Megjithatë mundohen të sfidojnë sërish me humorin e tyre. Do të tërhiqen për pak kohë nga kjo politikë që gjithnjë sjell telashe. Jo se kanë zënë mënd dhe duan të bëjnë autokritikë. Por janë në gjah për një pre të re. E ndërsa po shohin dhe ofertat e ndryshme që prej kohësh kanë ardhur nga televizione të tjera të medias shqiptare. Asgjë nuk kanë vendosur sepse për këtë duhet të jetë dakord i gjithë grupi i punës i “Derr Brodhers Group”, regjisori Pali Kuke, skenaristi Jani Duri e deri tek grimieri.Agim Bajko thotë se në qoftë se një nga këto elementë që krijojnë figurat e tyre në skenë mungon atëherë është shumë vështirë të merret një vendim. Nuk kanë vendosur ende nëse vitin e ardhshëm do të shfaqen sërish në televizionin e Arbërisë, apo në televizionet e tjera. Agroni thotë se do të shfaqen tek publiku shqiptar dhe kjo është e rëndësishme. Goni e thotë në të qeshur këtë ndërsa Gimi që bisedën e merr shtruar dhe tepër seriozisht ulet dhe të shpjegon gjithë historinë e tamtameve të fundit e deri tek puna që bëhet për t’u shfaqur në skenë. E të tëra këto këtë herë Agim Bajko nuk i tregon si e ëma e Zeqos në majë të thanës.

Shumë zhurmë për asgjë apo tërë ky debat ju preku dhe ju?
Nuk mund të themi se kjo zhurmë e medias dhe e një pjese të politikës kaloi pa lënë gjurmë tek ne. Në fund të fundit, artisti është një natyrë që i përjeton në mënyrën e tij të gjitha shqetësimet. Aq më tepër që kjo, atë që e quajnë incidenti me Vatikanin, i kalonte caqet e një shqetësimi. Sepse nuk mund të themi se promotor i tërë kësaj zhurme ishte thjesht skeçi i Papës.Në fund të fundit, janë figurat e mëdha ato që njihen dhe që normalisht mund të bëhen pre e humorit ashtu siç ndodh në të gjithë botën. Natyrisht ne nuk e morëm këtë subjekt që të denigronim figurën e Papës por nëse shkon në një ekspozitë karrikature, nuk mund të pretendosh që të shohësh një fotografi të bukur. Pra edhe ne në qoftë se dalim për të bërë humor do ta kapim atë në sensin e karrikaturës, por kjo nuk cënon aspak personalitetin dhe madhështinë e figurës me të cilën ne merremi. Nga e gjithë zhurma që u krijua ne arritëm të kapim thelbin e saj. Mendojmë që nuk është figura e Papës ajo që i merakosi aq shumë. E gjitha kjo është një grumbullim i disa gjëlpërave tona që kemi lëshuar anekënd në politikën shqiptare. Besoj se gjetën momentin për të shpërthyer.

Nga buron humori juaj?
Normalisht nuk funksionon në një mënyrë të tillë që çdo gjë që shohim dhe dëgjojmë vihet në shënjestrën tonë. Nëqoftëse ne u nisëm për të trajtuar një figurë siç ishte ajo e fundit kishim arsye të forta që e bëmë këtë. Ne figurën e Presidentit nuk e morëm thjeshtë për të bërë një grotesk por kapëm pikërisht atë moment i cili nuk duhej t’i shpëtonte një figure qendrore siç është Presidentit. Në një intervistë Presidenti tha se kishte tentuar tre herë të vriste veten. Atëher, ne humoristët kurrësesi nuk mund të na shpëtontë një moment i tillë që shërben për të krijuar precedentin humoristik. Mesazhi që e kapëm, do të thoshja scoop, nga goja e Presidentit na shërbeu. Sepse për mua një deklaratë e tillë është një lapsus i rëndë.

Jeni ju të dy që vendosni mbi skeçet?
Pothuajse gjithçka tek ne funksionon në grup, i cili përbëhet nga skenaristi Jani Duri, Regjisori Pali Kuke dhe shumë të tjerë. Të gjitha problemet aktuale që shqetësojnë tërë opinionin hidhen në tavolinë dhe diskutohen. Po të na shikosh në mëngjes ne pijmë kafe dhe përpara kemi të gjithë shtypin e ditës. Rrëmojmë në shtyp ku kërkojmë lëndën tonë, kryesisht mbi politikën. Kur na mungojnë “scopet” që herë pas herë i marim edhe nga televizionet, marrim subjektin nga gurra popullore. Këtë gjë e bëmë dikur me serialin “Historia ndryshe”.

Në këtë serial, në shënjestrën tuaj ishte çmitizimi i figurave historike.
Do të thotë që ne vuajmë nga kjo mani?
U morëm me këto figura historike jo për t’u hequr lavdinë e tyre që e kanë merituar, por i pamë ato në një këndvështrim krejtësisht ndryshe. Normalisht gjithë shqiptarët janë Mic Sokola, ekziston kjo shprehje e famshme. Mirëpo krahas kënaqësisë për një punë që mendoj që e kemi realizuar mirë artistikisht filluam të vilnim edhe ndonjë fryt të hidhur që nuk e kishim menduar. Kur realizuam historinë e Lek Dukagjinit, menjëherë reaguan OJQ-të. Reagoi kanuni i maleve si për të na kujtuar se shiko nuk mund të prekni dot këto figura të cilat janë të “paprekshme”. Kjo shërben edhe për shumë gjëra të tjera dhe kjo e fundit e tregoi më së miri këtë.

Atëherë ç’mendoni për shoqërinë shqiptare?
Atë mendim që kemi për shoqërinë në përgjithësi e konservojmë e më pas e hedhim me pikatore. Nuk duam që të hidhemi në një sulm total por as edhe të qëndrojmë indiferentë. Domethënë këtë mendim e themi në artin tonë.

Nëse figurat që merrni nga gurra popullore është pak më lehtë për t’i imituar, si realizoni figurat aktuale ku përgjasimi duhet të jetë sa më afër tyre?
Mua më është dashur më shumë punë për të arritur në nivelin e Gonit pasi imitimin ai e ka talent të lindur. Kur u vendos që ai do të kishte rolin e Berishës dhe unë Nanon, njëherë e pashë me një dyshim shumë të madh pastaj me ndihmën e tij normalisht punuam dhe realizuam atë çift në skenë.

E si e arritët?
Kjo konsiston në mënyrën teknike tonën që ka të bëjë me mënyrën se si do të shikosh personazhin, si do ta bësh tëndin atë dhe me mënyrën se si këtë lloj ekspresioni do ta përçosh tek publiku.

Kjo do të thotë se për një kohë të gjatë jeni marrë me Nanon?
Normalisht ne i ndjekim të gjitha aspektet politike të ditës dhe të javës. Shpesh herë më është dashur që të rri përpara televizorit dhe të shikoj mënyrën sesi reagon, kur tregohet nervoz, se si buzëqesh, si ecën e cilat janë veset e tij. Domethënë, nuk e di se sa ia kam arritur, por të paktën përsa i përket këtyre dy figurave jemi munduar që të përçojmë mendimin pastaj anën e tyre vizive. Thatë se Goni ju ka ndihmuar për të mbushur boshllëqet tuaja.

Çfarë plotëson ai tek ju?
Tek kjo dyshe në skenë e pagëzuar me emrin “Derr Brodhers Group” mundohemi të plotësojmë njëri- tjetrin. Në qoftë se, në aspektin e imitimit të figurave Goni ka talent të lindur, mua më është dashur shumë mund dhe djersë që ta arrij. E ndërsa kam një eksperiencë pak më të madhe në aspektin e aktivitetit teatror, të komedisë, të skecit, dhe kam vënë re që edhe në këtë aspekt edhe pse kam një bagazh më të madh se Goni, talenti i tij është i të njëjtava përmasa saqë nuk krijon diferenca në shprehjen artistike. Mundohemi ta bëjmë një gjë të tillë por nuk munt të them së është në perfeksion.

Cilat janë marrëdhëniet tuaja?
Pothuajse gjithë ditë e konsumojmë bashkë. Që do të thotë që shqetësimet e Gonit janë të mijat dhe shqetësimet e mija janë të Gonit. Jemi miq prej kohësh dhe vetëm darka na ndan.

Jeni zënë ndonjëherë?
Natyrisht. Jemi qënie njerëzore dhe mund të ketë ndodhur që të shkëmbejmë zënka. Njerëzit që punojnë nuk mund të them se janë dakord për të gjitha. Kjo do të ishte dashuria hyjnore kur i thonë, por në të tilla them se nëse nuk ka ca polemikë nuk ka tërheqje.

Këto zënka kalojnë deri në konflikt?
Nuk arrin kurrë në konflikt marrëdhënia jonë. Ndodh kështu që kur dikujt i mbetet hatri kur rri dy a tre ditë një çikë mënjanë dhe kuptohet që ka një qefmbetje. Kurrë nuk kemi arritur të shkëmbejmë fjalë por edhe për ato që folëm janë raste shumë të rralla. Nuk them se jemi perfektë.

Shpërblehet mirë financiarisht puna juaj?
Përsa i përket këtij aspekti, them se në raport me shokët tanë, artistët e mirënjohur tashmë të humorit në mbarë vendin të cilët deri më sot kanë bërë epokën e humorit shqiptar, them se jemi të kënaqur. Sot tërë këta artistë i sheh vetëm në fushatën e mbrëmjes të Vitit të Ri. Në këtë aspekt ne themi se jemi më me fat që punën tonë e bëjmë dhe e paraqesim përpara publikut.

Politikanet ju pranojnë për hir të emrit apo?
Kam përshtypjen se një pjesë e politikanëve janë të civilizuar. Në qoftë se në fillim të punës sonë ne ishim shpesh herë të ndrojtur, në takimin me ta tashmë këto llojë marrëdhënie kanë ardhur duke u niveluar dhe mund të them se shpesh herë kur takohemi me ta jemi ndërmjet partnerësh tashmë, dhe jo subjekte të ndryshme? Ju keni avantazhe? Kam përshtypjen se politika në përgjithësi dhe politikanët në veçanti kanë një mandat i cili ka dhe afat skandence. Kjo nuk ndodh me ne.

Çfarë do të bënit ju po të ishit kryeministër jo vetëm në skenë?
Do të mendoja të vendosja prapë një kryeministër që të plotësonte dy kushte. I pari që të më arrinte të më kuptonte në sensin arrtisik dhe së dyti që të ishte kaq e thjeshtë për t’u imituar sa Nano.

Këtë humbor e mbartni dhe në jetën tuaj private?
Nuk shquhem për një humor shumë të madh në jetën time. Preferoj të jem shumë i thjeshtë në raport edhe me njerëzit. I shmangem ambienteve publike, i minimizoj kontaktet, sepse njerëzit nga dëshira për të folur, harrojnë edhe disa norma që ndonjëherë të bezdisin.

Të bezdis kjo?
Unë përpiqem t’i shmangem por mënyra më e mirë për t’i shmnagur është që të mos dukesh. Pothuajse i kemi të kufizuara lëvizjet vetëm për këtë aspekt. Lëvizjet i bëjme me mjete motorike që na ka prishur pak punë sepse na ka kufizuar lëvizjen në këmbë dhe kemi shtuar në peshë.

Këtu ndryshoni nga Goni?
Norlamisht po. Në skenë kemi një marrëdhënie plotësuese partnerësh, them se e njëjta gjë shpërfaqet dhe në aspektin tjetër, nga skena në jetën e përditshme. Goni është komplet e kundërta e natyrës sime është shumë vital, shumë i qeshur i komunikueshëm me çdokënd. Pra në qoftëse unë shpreh rezerva me kontaktet me njerëzit jam më i tërhequr, pra siç e sheh edhe këtu kemi plotësuar njëri-tjetrin.

Në humorin tuaj përdorni një fjalor të veçantë. Si është pritur kjo në familje?
Kur filluam të përdornim disa fjalë të zhargonit të përditshëm patëm edhe një lloj reaksioni. Më pas u mësuam me fjalët se këta janë rebelë, flasin pa frena mirëpo gradualisht filluam të mësohemi edhe me këtë. Për të krijuar atë që ndodh në të gjithë botën, ku përpos leksikut artistik përpiqemi që me humor të shkojmë edhe tek zhargoni i përditshëm. Por me kalimin e kohës, u ndërthurën këto dy elemente saqë tani mund të thuhet si ka mundësi që këta flasin dhe nuk thonë ndonjë nga ato të tyre.

Këtë argumentim keni bërë dhe në familjet tuaja?
Normalisht kjo është në marrëdhëniet midis nesh, e jona si grup në raport ambientin dhe publikun. Kur përpiqemi që të bëjmë një ndërhyrje të tillë në këtë lloj shkalle do të thotë se familja është superuar.

Do të shfaqeni në mbrëmjen e fundvitit?
Duam të përfundojnë një kontratë me Telebingon me dy personazhe si e Ëma e Zeqos dhe Zeqoja. Po përpiqemi që këto dy figura që u shfaqën në televizion tre muaj më parë ta kurorëzojmë në një cikël për t’i lënë shtegun janarit. Po mendojmë të realizojmë një cikël tjetër me disa personazhe të tjerë të cilët do të vijnë nga gura popullore. Por këtë le t’ia lëmë surprizë telespektatorit.

Atëhere keni zënë mend nga kritikat e fundit?
Jo nuk është kështu. Por gjithmonë mbas çdo stuhie ka dhe periudha qetësie. Ka periudha rikuperimi që të rimarrësh forcat dhe të rishpërthesh. Kjo do të thotë se ne jemi po ata që kemi qenë. Jemi po ata që në humorin tonë do të ketë një hapësirë shumë të gjërë edhe politika.

Keni shumë miq?
Kemi shumë. Na përshëndesin edhe njërëzit që nuk i njohim. Por më së shumti kjo ndodh kur ndërmarrim turne jashtë Tiranës dhe jashtë vendit. Shijojmë vërtet një tjetër emocion dhe marrim një tjetër impakt ndërmjet publikut. Vërtet ndiejmë që motivohemi për të bërë diçka më tepër.
Flas për miq të vërtetë?
Dritëro Agoll thotë: Miq-Fiq.
Ju keni më shumë fiq?
Jo , thashtë atë çfarë thotë Agolli
Po ju?
Fiq, Miq kemi boll. Kemi shumë miq.

Po ata që ju rrethojnë?
Miqtë që na rrethojnë kanë të gjitha ato gjëra që nuk i kemi ne.

Ç’farë ju mungon ju?
Ne nuk na mungon asgjë.

Cili është rrethi i ngushtë i miqve tuaj?
Kam disa miq të vërtetë. Është një rreth i ngushtë ku ndër ta është edhe partneri im me të cilin daj të gjitha të mirat dhe gëzimet. Deri këtu shkon hapja ime karshi publiku për këtë çështje.

Viti që po lëmë pas si është në sytë e “Derr Brodhers Group”?
Ishtë një vit interesant. Për herë të parë, të paktën nga këndvështrimi ynë, shohim që në Shqipëri diçka do të ndryshojë. Ulja e armëve opozitë-pozitë çtensionoi dukshëm situatën ndërmjet dy kampeve edhe në popull. Duke u çtensionuar situata ka zbutje gjakrash do të thotë që nuk do të ketë më frymë konfliktuale e cila na bën shpesh herë të trembemi . Duke u minimizuar kjo atmosferë mendoj se ka përpararësi për të krijuar një shqiptar pa probleme që të punojë thjesht për Shqipërinë. Sepse është e turpshme të themi që duam të asociohemi në Europë kur ne jemi në Europë.