Aktorja 33-vjeçare tregon për rolet e saj dhe jetën private.

Emri: Monika Lubonja
Vendlindja: Tiranë
Ngjyra e syve: të zinj
Hobi: Filmi, muzika, libri, ndryshimi i shpeshtë i lookut (sidomos ngjyrat e flokëve).

Ushqim i preferuar: supa, sallata e zier
Autor i preferuar: Remark
Ngjyra të preferura: Bojëqielli, e bardha
Profesioni: Aktore

E njohur si nusja në filmin “Përdhunuesit”, si gruaja e deputetit në komedinë në të cilën interpreton përkrah Aleko Prodanit e në shumë e shumë filma të tjerë, ajo ka interpretuar më shumë role heroinash. Është përkufizuar nga miqtë e saj si vajza “me pamje të ftohtë”, por që në mënyrë të çuditshme të imponon t’i afrohesh dhe të flasësh me të. Kjo është Monika Lubonja. “Ndoshta këtë veti e dikton edhe portreti im,” thotë Monika e cila tani dëshiron të bëjë diçka krejt ndryshe. Ëndërron të luajë Shekspirin, por edhe rolin e Norës të Ibsenit. “Ka ardhur koha kur secili nga ne të pyesë veten: Do të arrijmë t’i vemë në skenë apo jo këto kryevepra?” Ajo e ndjen se ka ardhur momenti kur duhet të ballafaqohet me një lojë të vërtetë, me pjesë të shkruara nga autorë të mëdhenj. Sipas saj në Shqipëri duhen vënë në skenë më shumë pjesë teatrore, duhen më shumë gjëra të bukura dhe patjetër më shumë punë. “Në Shqipëri mungon regjizura. Ka shumë aktorë të mirë, por nuk ka kush të na dirigjojë. Jemi një turmë që s’marrim vesh.”

Të krijosh personazhe duke luajtur ndryshe
Ishte koha kur në kinemanë shqiptare duhej të thyheshin disa tabu. Të interpretoje rolin e një “vajze të keqe”, që luan “skena të turpshme” nuk ishte aq e lehtë për mentalitetin shqiptar. Megjithëse nuk ishte filmi i parë, në të cilin interpretoheshin skena që përmbanin, puthje apo zhveshje, para krijimit të rolit ajo ndihej në ankth. “Nuk e dija si mund të reagonin njerëzit. Kur doli filmi isha pak e shqetësuar, por çdo gjë kaloi jashtëzakonisht mirë. Nuk pati asnjë reagim nga ata që e kishin parë dhe kaloi qetë” shprehet Monika. Sipas saj te “Përdhunuesi” skenat ishin më se normale dhe përkëdheljet, lëvizjet apo ngacmimet ishin të gjitha me masë. Aktores nuk i shkon aspak ndërmend të kontraktohet në raste të tilla sepse ky është profesioni që ka zgjedhur dhe çdo gjë e sheh me syrin e krijimit të personazhit. “Përsa i përket anës së një të zhveshure apo të puthure, nuk marr përsipër të bëj asnjë koment por të civilizoj njerëzit” shton ajo.

E vetmja gjë që ajo nuk do ta lejonte është që të luhej me trupin e saj atëherë kur çdo gjë bëhet thjesht për reklamë. “Një aktor që është vërtet aktor nuk ka nevojë të zhvishet. Ato janë reklama dhe përfitime. Jo se jam fanatike, por në skena të tilla (kur janë të ekzagjeruara) shoh një reklamë dhe një abuzim, që mund të bëjnë regjizorët”. Me kalimin e kohës ajo ndihet më mirë para publikut sepse mendon se ai është duke u rritur në nivelin për të ndjekur një teatër apo komedi. Këtë e ka ndjerë së fundi kur ka interpretuar bashkë me trupën e Vlorës pjesën “Ah, veshkat e mia”. Mendon se ky është roli i parë jashtë natyrës së saj, por ka bërë diçka të bukur. “Roli i Magdës ka qenë shumë ndryshe nga të tjerët. Një prostitutë me zemër të madhe, që e bën këtë punë nga varfëria. Thellë-thellë ajo kërkon në veten e saj një dashuri të vërtetë. Për mua ka qenë e vështirë ta realizoja. Nuk u paraqita me portretin dhe fizikun tim, që nuk e lejon këtë lloj karakteri që u mundova ta arrij. Në një nga skenat kur duhej ta afroja Bulin (personazh i shfaqjes) me lajka dhe gjeste pafund, kisha vështirësi. Por në fund të fundit te këto vështirësi është e bukura e profesionit tonë. Unë përpiqem gjithmonë të realizoj diçka të re, të ndryshme”.

“Nuk dua burrë për çadër”
Të gjitha rolet në të cilat ka interpretuar duke filluar nga “Përdhunuesit” e deri tek “Pse”, kanë pasur në qendër një femër të cilës ose i vdiste burri ose divorcohej nga ai. Një ditë dhe Monika pëson këtë fat. Si për të sfiduar skenën e jetës ka vendosur të gjejë Monikën e dikurshme plot gjallëri, çapkëne dhe mirënjohëse. Por divorci nga bashkëshorti i saj para 5 vjetësh ka lënë gjurmë të thella te vajza me sy të bukur. Pohon se ka qenë një nga momentet më të vështira të jetës së saj. Me një filozofi tepër sfiduese Monika thotë se nuk dua të kem burrë për çadër. “Në qoftëse në një marrëdhënie humbet dashuria dhe mirënjohja, nuk ke pse e mban më.” Tashmë ditët janë të zakonshme për të. I pëlqen të zgjohet vonë dhe të shohë shumë televizor. E veshur këndshëm, Monika tregon se i pëlqen të kujdeset për veten, e nganjëherë edhe ‘të çmendet’ pak por gjithmonë duke i ditur vetes limitet. Plot gjallëri, por shpesh edhe me një hije trishtimi mbi fytyrë, ajo rikthehet ‘në kujtime’ dhe ti mëson më tepër se kush është Monika Lubonja.

Si e kaloni ditën?
Zgjohem vonë, zakonisht në orën 10. Më pas marr vajzën nga shkolla. Mundohem ta mbush ditën time duke takuar miq të vjetër si dhe mikesha të mia. Më pëlqen të dëgjoj shumë muzikë të qetë dhe të lexoj paksa. Një ditë normale.

Çfarë do t’ju pëlqente t’u ndryshonit këtyre ditëve?
Do të dëshiroja të filloja një punë të dytë në televizion ose pranë pedagogëve të mi të dikurshëm. Nuk dua të jem si një elektron i lirë, që endet kot. Do të doja të ndryshoja monotoninë herë pas here. Dua të kem një mik dhe të mos rri më vetëm. Dua të rikthehem te Monika e vërtetë, ajo e viteve të fakultetit.

Çfarë mendoni se do të ishit po të mos ishit bërë aktore?
Më ka pëlqyer shumë sporti. Doja të bëhesha volejbolliste, por prindërit, sidomos mamaja nuk më kanë lejuar. Ata kishin dëshirë të bëhesha mjeke ose juriste (babi është jurist, mami mjeke). Unë këmbëngula dhe thashë: o aktore, o vdes!

Jeni e kënaqur si aktore?
Jam shumë e kënaqur. Është ëndrra ime e realizuar që më ngacmon nga mëngjesi në darkë. Për mua kjo ëndërr ka qenë mjaft e vështirë për tu realizuar.

Cila është dhurata më e bukur që keni marrë apo keni dhënë?
Gjithmonë u dhuroj gjëra të vogla të afërmve të mi. Më shumë se vlera materiale e dhuratës, për mua ka rëndësi gjesti. Një dhuratë e bukur është një ftesë për të shkuar diku, një buzëqeshje, një fjalë e ngrohtë. Kohët e fundit kam marrë shumë të tilla.

Po dhurata më e bukur që iu ka dhënë jeta? Padyshim vajza ime 10-vjeçare, Tea. Ajo është motivi i jetës sime.

Ju pëlqejnë të papriturat?
Kur janë të këndshme!(qesh). Besoj se është e vështirë edhe t’i shmngësh.

Po rastësive u besoni?
I besoj rastësive dhe më pëlqejnë shumë surprizat, megjithëse njëherë rastësisht u dogja.

Jeni pasionante?
Në skenë nuk mund të bëhet pa pasionin. Por unë në përgjithësi (edhe jashtë skenës) jam pasionante dhe pak idealiste. Këto të dyja më prishin punë. Sot duhet të jesh më i heshtur, më finok që të dish si t’ia dalësh mbanë. Unë megjithatë nuk jam pishman për asgjë të karakterit tim. Jam Monika dhe do të ngelem Monika, me të metat dhe të mirat bashkë.

Ju pëlqen më shumë ekrani apo skena?
Teatri është vendi i aktorëve, por padyshim që filmi më pëlqen. Jam për ekranin por kam më shumë pasion skenën, teatrin.